Van niets naar iets

Heb jij dat ook? Zo’n rode draad die steeds oppopt in de dingen die je maakt? Retorische vraag hoor. Maar goed, op universitair niveau worden de antwoorden soms ook zelf verzonnen, dus wat weerhoudt me: helemaal niks natuurlijk. Dus: JA, jij hebt dat vast ook. Sommige mensen noemen dat visie, motto of boodschap, ik noem het grappig.

Mijn rode draad heet “ik werk het liefst met niets”. Afval, dingen die stuk zijn, schroot, oud hout, gebruikte stof.  Stiekem verdenk ik mezelf van een dubbele agenda. Ik werk niet volgens plan, wat een proces van maken, kijken, afbreken, opnieuw maken, weer kijken etc. etc. tot gevolg heeft, voor ik zelf snap waar het naar toe gaat. Dat kan beter met materiaal dat al oud en beschadigd is. En het hoeft niet zo netjes ook. Netjes is voor het schilderen van een kozijn of het naaien van een jurk.

Maar goed, nou vergeet ik bijna het belangrijkste. Er is geen grotere kick dan met NIETS, IETS WAT ER NOG NIET WAS, maken.

paard1Zo vond ik vanmorgen NIETS in de vorm van wat oude T-shirts. Daar ga ik eens IETS mee doen. Helaas was er alleen maar nieuw ijzerdraad. Het zij zo. De echte NIETSER laat zich daardoor niet uit het veld slaan. En verder, het draad zou mogelijk alleen dienen voor de constructie. Het verdween onder het IETS, in dit geval een paardje dat kon bewegen.

Het begon dus met NIETS en wat gereedschapjes…

Inmiddels werkt het paardje in een poppentheater, dus ondanks haar afkomst is ze goed terecht gekomen!

 

 

Run Slakken, run!

“En, is alles naar wens?” vraag ik grimmig aan het zootje blootlopers dat zich ongegeneerd te goed doet aan de saladebar die Moestuin Muis rijk is. Kop aan staart liggen de slijmjurken zich vol te vreten met jong en mals blad. Niet alleen sla, maar ook andijvie, pompoen, courgette, peperplantjes en zelfs de aardappelplanten worden beklommen in rotten van drie. Een groente-orgie op mijn kosten.

“Er kan nog meer bij hoor,” roept een bijdehandje en onderstreept dit met een stevige boer. Links en rechts hoor ik instemmend gesmak.
Het moet niet gekker.

Ik trek een handschoen aan en pluk de feestgangers ruw van tafel. “Mee jullie, allemaal!” Handenvol vang ik er in een mum van tijd en dump ze honderd meter verderop bij de slootkant.

“Wegwezen,” sis ik link, “en ter info; voor wie z’n snuffferd hier weer laat zien, dit regime gaat zich dagelijks herhalen. Zullen we zien wie hier groente uit Moestuin Muis op z’n bordje krijgt, jullie of ik”

Ik meende wat ongeruste geluiden te horen, maar kan me vergissen. Hoe dan ook: Run Slakken, run!

slaslakken1

Badkamer

Beetje moeizame dagen achter de rug met veel bouwvakkers in mijn kop. Ik zei, “jongens als jullie hier toch rondbonken kun je net zo goed, even iets aan Keetje doen.”

Nou lou loene natuurlijk. Zinloos geweld noem ik dat en toen was ik er ook gauw klaar mee. Grove inzet van chemische wapens had als resultaat dat ik vandaag weer lekker alleen was.

En wat ging het voorspoedig. Muisman maakte wat elektriek en ik timmerde het rechterzijwandje nog wat verder af. Daarna was de badkamer aan de beurt. Onder het wc raampje kwamen de laatste restjes saunaschrootjes en toen werd het tijd voor een potje creatief met spaanplaat. Oude kasten bewaren kan best zin hebben zoals je ziet. Na wat rekenwerk timmerde ik een paar basiskastjes en hing ze boven de schrootjes en toen kon de muur verder dichtgemaakt.

Om het gladde spaanplaateffect te neutraliseren,  ga ik de kastjes straks afwerken met houten latjes en sommige vakjes krijgen houten deurtjes. Wat dat emmertje daar doet? Er zit een stuk lijmklem onder. Steekt de lijmklem naar beneden, blijft er mogelijk een hond aan hangen. Zet ik het ding omhoog, kan het zomaar zijn dat ik mezelf een oog uitsteek. Dit is de oplossing (klustip 36)!

badkamer