Kaatje kijken

Even een paar foto’s van Kaatje. Van binnen vind ik haar geweldig. Bijna Jammer dat ze zo niet kan blijven.

Er staat een lange tafel in, die vastgeschroefd is aan de vloer, met aan weerszijden twee banken. In de hoek een soort aanrechtje en aan de muur twee kapstokjes. That’s it. Oja, het kacheltje nog, maar ik houd niet van dit soort kachels in een kleine ruimte.

Kaatje is nu een heerlijke plek om in je oude kloffie, met een pan dampende soep, zelfgebakken brood en een rijk gevulde salade aan te schuiven met een man of acht en laat dan, onder/na/tijdens de koffie, cornac en het likeurtje, de goede gesprekken maar komen. Helaas moet Kaatje iets meer multifunctioneel worden, dus het voorgaande scenario gaat um niet worden. Misschien in Kootje, maar dan moet ze wel zes meter zijn ofzo. Nou al zin in.

Maar ik dwaal af. Kaatje heeft twee geestige kapstokjes, waarvan er eentje naar Keetje gaat en een prachtig smal schrootjesplafond. Wel flink beschadigd hier en daar, maar daar passen we wel een mouw aan.  Nou en over de buitenkant kan ik kort zijn: kreun. Dus als ik straks een dagje tijd heb en m’n gang ga, blijft er van Kaatje alleen een schrootjesplfond en raamwerk over!

kaatjebinnen

interieur-keetje

exterieur

Kaatje halen

Soms tref je het met een verkoper. De eigenaar van Kaatje was van het kalme, aardige en meewerkende soort.

Met Kees, de hond die niet van zijn zijde week, zette hij Kaatje met een vorkheftruck op onze kar en hielp met vastsjorren, ook toen de regen al met bakken uit de hemel viel. De man haalde een hamertje om wat luikjes vast te zetten, schoof links en rechts wat stutpaaltjes omhoog en trok en passant ook nog even aan het schoorsteentje. Dat zat vast. Mooi. Stuur me een paar foto’s als ze klaar is,” riep hij bij vertrek. Doen we!

Op de terugweg hadden we wind én bui mee, oftewel… we gingen allemaal dezelfde kant op. Dat maakte het autoritje wel spannend. Wat een water. Ik reed zelf. Niet dat ik met een karretje uit de voeten kan, maar ik mag grote karren rijden volgens mijn rijbewijs.

Muisman, die heel handig is met zo’n ding, mag het niet. Tja en als je dan gehuurd spul hebt, moet je toch wat hè. Nou ben ik na 400 km wel even klaar met karretje rijden. Anyway, de deur van Kaatje moet met een schroevendraaier open, maar ik zag door een raampje een heel leuk tafeltje staan. Dat ga ik morgen eens bekijken!

kaatje-halen

Zweetkastje

Een stukje muur kun je recht aftimmeren, maar recht is ook maar recht, zeg ik altijd maar. Een andere favo uitspraak op mijn repertoire; recht kan altijd nog, waarmee ik de waarheid wel wat geweld aan doe, want eenmaal rond…

Tja, boel woorden om aan te geven dat het leuker is om van restmateriaal iets aparts te maken, dan van nieuw gekochte handel een doorsnee muur.
En zo verzamelde ik nog wat oude plaatjes en blokjes voor het timmeren van een open kastje aan de badkamerwand. Geen plank is gelijk, dat hoeft ook niet en ik kan altijd roepen dat het niet anders kon. Vaak is dat ook zo, een enkele keer houd ik mezelf voor de gek met die kreet, maar wie vrij is van dat soort driftjes mag z’n hand opsteken.

Elke plank bestaat uit twee delen met twee blokjes hout er tussen, waarna over de ronde kant een dun strookje berkentriplex gelegd is. Uiteraard hobbelt er dan meer dan je wilt, maar daarvoor is er een simpele oplossing, schuren tot je een ons weegt. Vervolgens de achterkanten er aan vast en voor je het weet heb je wat om op te hangen.

Mijn zweetkastje ben je, zei ik liefkozend toen ik het gevalletje de keet in tilde, want ook vandaag was het warm, ondanks de ietwat dichtgetrokken lucht. het kostte me aardig wat druppels, nee straaltjes, dit gevalletje muurdecoratie! Anyway, binnenkort verder met de rest van de muur en wat afwerking.

kastje-badkamer

 

Muurtje erbij

Tegenover het keukentje zat nog een smal stukje zijmuur dat afgetimmerd moest worden. Mooi klusje voor vandaag.

Ik verzamelde alle -in den beginne- gesloopte schrootjes van de buitenkant, zocht de bruikbare delen er uit en zaagde houtjes van 30 cm. Toen bleek er wat raamwerk niet klaar, dus daar verandering in aanbrengen werd handeling nummer één en daarna konden de plankjes achter elkaar aan de wand.

Kwam ik er verdeurie een paar te kort. Zoeken, zoeken, zoeken  en ja hoor, toen kon het gat gedicht. Zo, ook weer klaar. Me vervolgens wat bezig gehouden met afwerklatjes. Anyway, dit soort klusjes levert geen spectaculaire plaatjes op, al was het alleen al omdat Keetje zo klein is. Je staat overal bovenop met je lensje.

Nu de muren van het badkamertje nog en dan wordt het echt, echt, echt tijd om de buitenkant, inclusief het dak aan te pakken en dan… Nou, begint het er best al een beetje op te lijken….

muurtje1

Hop paardje hop

Het kookplaatje moest een scharnierend dekseltje en verder nog een latje aan de voorkant, zodat het gevalletje er, bij al te enthousiast koken, niet af kon vallen.

Ik vond nog wat oude scharniertjes. Ze waren iets te breed dus dat werd zagen. Het plankje zelf moest heupvriendelijk  gemaakt omdat je er vaak eens even langsloopt. Je begrijpt hier lag een verantwoordelijk taak op uitwerking te wachten.

Gelukkig zwerft er altijd wel een oud koffiekopje, dus dan is een rondje zo afgetekend. Figuurzagen doen we met twee vingers in de neus en zo kon de aandacht al snel naar een volgend probleem. Hoe het scharnierende dekseltje open te houden. Na eindeloos gepiel met magneetjes, wat niet ging zoals ik wilde, gooide ik de handdoek in de ring. Het werden officiële openhoudertjes, maar die moest ik eerst kopen. Next!

Toen op zoek naar een latje voor op de keukenkastdeurtjes en vervolgens bevestigen. Daarna kon er nagedacht worden over een handvatje. Ik struinde wat tussen kleine stukjes hout en in een oud kastje, toen mijn oog viel op een paardje dat ik ooit wilde maken, maar waarmee ik niet verder gekomen was dan de globale lijnen. Zou ik… nee, het mutserige in mij zei, dat hooooort niet, maar een ander stemmetje riep, joh, is toch geinig. Moet je voelen, dat handgreept heerlijk. Nou inderdaad!

Afijn paardje kreeg een plekje aan de deur. Zit ik alleen nog met de twee strijdende partijen in mij. Weghalen of laten zitten. Ik denk dat de mutserige variant verliest, de andere kant heeft tijdsvoordeel. Alles went toch?

keuken-kast-en-koken

 

Keukenkastje

Alle potentiële materiaaldonoren waren op vakantie of elders doende, dus ik moest me redden met het hout dat er nog lag. Nou dat ging best aardig. Eerst werd er een stukje keukenwand dicht gemozaiekt en toen moest er een heus keukenkastje komen.

Dit is het grove resultaat. Grof in de zin van, nog niet opgeleukt of afgewerkt. De kast zelf is van oude kastplanken gemaakt en de deurtjes waren ooit de luiken van Keetje.

Ik denk dat alle toekomstige keetgangers wel in euforische staat zullen geraken, wanneer ze merken dat de pot pindakaas gewoon achter een deurtje gezet kan worden, naast de hagelslag, de theezakjes en het potje zout.

Nou ik dat zo schrijf denk ik, een eierrekje zou ook wel leuk zijn en wat ik in Keetje 2 (dus Kaatje) misschien moet overwegen is een minikoelkastje. Ik geloof niet dat zo’n gevalletje nu nog onder te brengen is. Nouja, zo hou je altijd wat te mekkeren eej.

keukenkastje1

Wat zou je missen?

“Wat zou je het meest missen als je dood was?” hoorde ik iemand vragen.

Huh? Missen? Nee joh, dat is dan tenminste nog iets aan het dood zijn, in ieder geval niks meer weten of voelen.  Gewoon weg, als in opgehouden te bestaan.

Het concept, al dan niet dolende ziel, wens ik niet te omhelzen.  Pakt de omgeving na jouw overlijden de draad weer op, moet je als geest op het nachtkastje lijdzaam toezien hoe je geliefde nieuw geluk gevonden heeft. Fijn hoor, daar niet van, maar om er nou getuige van te zijn.

Of je wordt opgejaagd door een medium dat jouw initialen zit te blaten. “ik krijg een M door , kan dat? Een M, misschien wel twee! Zegt jullie dat wat? Jaaah, roepen alle bloglezers in koor, dat is Mama Muis.  “Even wachten,” fluistert het medium en kijkt ingespannen, “ik krijg een boodschap door. Gooi je afwaswater niet door de gootsteen, maar gebruik het als spoelwater voor het toilet.” Waarna iedereen in huilen uitbarst en elkaar omhelst. Ja, dat kan niet missen, echt Mama Muis, geen spat veranderd!

Nee, ik ga voor de out is exit variant.

De vraagsteller bedoelde vast, waarom vind je het erg om dood te gaan. Daar weet ik wel een antwoord op. Dat je niet meer mee mag doen.  En àls ik me soms realiseer dat ik ooit een keer niet meer mee mag spelen, voelt het bijna als niet leefbaar. Net als met gelukkig zijn. Soms wil je geluk zo graag vasthouden, dat je er gewoon ongelukkig van wordt.

Pfff