Goed einde van een slechte film

En toen hield het borstkankerverhaal in blogvorm zomaar op. Dat wil zeggen, ik ging wel een vervolgtraject in, maar schreef er niet meer over.

Maar waarom niet?  Misschien omdat ik me heel vaak niet fijn voelde door de chemo, raar zelfs, maar hoe dat te omschrijven zonder te zeuren. Of misschien gewoon omdat het hele ziek zijn met allerlei complicaties, hoewel niet levensbedreigend,  toch te intens was om met heel veel te delen.

Hoe het ook zij

Inmiddels leven we precies een jaar later, na die eerste stap in de bus van het bevolkingsonderzoek.

Mijn grote angst na het verwijderen van de okselklieren, het krijgen van een oedeemarm, heeft zich niet gemanifesteerd en hoewel er altijd kans op blijft is de angst ervoor verdwenen.

De hormoonkuur van 5 jaar, waar mijn tumorsoort niet zo gek op is, levert nauwelijks bijwerkingen op. Daar word ik blij van aangezien ik veel rampverhalen had gehoord over deze therapie.

Begin december 2014 boetseerden een paar vaardige plastisch chirurgenhanden een mooie nieuwe rechterborst. Nu ben ik zo goed als mezelf aan de buitenkant en nieuw van binnen. Ik zal mijn leven lang dankbaar zijn dat ik die keuzemogelijkheid kreeg aangeboden.

Nu, eind januari en voldoende hersteld van de laatste ingreep, mag ik weer los mits ik m’n gezond verstand gebruik. Dus ik sport, timmer en weet ik veel wat nog meer.

Zo eindigt de film die ging over een vrouw die borstkanker kreeg, maar er vooralsnog niet aan onderdoor ging. De kans dat het terug komt is klein. Al blijft een kans altijd een kans. Ik zit er niet mee en ga er al helemaal niet op wachten. De koers is recht vooruit, maar vooral in het nu.

mij