Van der Hen en co

Ze zijn er hoor, de werknemers van de firma “Hen voor al uw tuinonderhoud”. Het is een wat zieltogend bedrijf getuige de bedrijfskleding die vol gaten, rafels en onrechtmatigheden zit, maar levert harde werksters zo werd mij verzekerd. En al helemaal als ze de ruimte krijgen.

De mevrouw van Red-een-legkip-punt-nl deed even voor bij één hennetje hoe we de vleugelveren konden kortwieken zodat de dames niet zouden wegvliegen. Klinkt hard, maar je investeert natuurlijk not om je hele handel  in no time met de noorderzon te zien vertrekken.

Hebben we het nog niet gehad over de witte hapsnavel bv, die behulpzaam als altijd, best wil helpen met het vangen van een al dan niet bewust gedeserteerde, maar geenszins genegen is de vers gepakte buit terug te geven. Niet zonder kleerscheuren tenminste. Daar krijgt het kip zonder kop verhaal een heel andere betekenis. Moet je niet willen

Anyway. Na een autoritje van een uur met twee kipstra’s per poezenreismandje, liet ik ze los in het nachthok om me vervolgens te bedenken dat de drie anderen ook nog bijgeknipt moesten worden. Hai, dat leverde wel wat stress op voor de dames. Eentje stootte zelfs al opvliegend haar koppie tegen het dak. Gelukkig zonder blijvende schade. kippen

Als beloning mocht de familie naar buiten waar ze dankbaar en blij meteen aan het wieden en spitten begonnen. Kijk daar hebben we wat aan. Ik sleepte een grote boomstronk naar een beschut plekje en zat een uurtje de werkzaamheden te observeren. Schitterend gezicht al die draaiende konten en krabbende pootjes. Gele ogen met oogleden die zich van onderen af sloten en een paar uitsloofsters die het presteerden om bewegingsloos op 1 poot te gaan staan.

Onderwijl bleven ze allemaal alert op onbekende geluiden en bewegingen. Mij zagen ze niet, of wilden me niet zien, of ze dachten dat ik een blauwe struik was ofzo. In het kader van al het slechte komt in drieën moest iedereen vervolgens weer naar binnen.  De dames kregen er grijze veren van, maar de bak met biologisch kippengraan maakte veel van het schapen drijven (maar dan anders ), goed geloof ik.

Nu mogen ze voortaan zelf bepalen wanneer ze weer naar buiten stappen. Tenminste buiten de avondklok om hè. Tijdens die uren moet het deurtje dicht om ongewenst bezoek tegen te houden. Zal ik morgen de wekker even zetten, anders moeten de hennen zo lang wachten voor ze aan de slag kunnen, vinden ze vast niet grappig op hun eerste officiële werkdag.

 

Floortje

Floortje is niet meer. Dat is triest, want ze was de steun en toeverlaat van mijn moeder in barre tijden. Na het verlies van m’n vader en de verhuizing van een eigen huis met tuin naar een huurappartement drie hoog in een onbekend dorp, was dit het derde zware offer -in korte tijd- op rij.

“Nou is er echt helemaal niets meer over, “ zuchtte ze verdrietig.

Floortje dankte haar naam aan voorgangster Doortje. Een fox terriër die op haar beurt was vernoemd naar airedale terriër Dorus. Dit in het kader van graag hetzelfde maar toch net even anders. Ooit  hadden mijn ouders  een tweetal schotse Collies. De eerste kwam uit Mill in Brabant. Je voelt het aankomen, de lassie look a like werd Milly genoemd.  Haar opvolgster Milly twee.  Katten droegen bij ons thuis steevast de naam Flapje (1 tot en met … ), maar het kan zijn dat mijn herinnering met dit laatste de werkelijkheid wat geweld aandoet.

Anyway, Floortje heeft tot de laatste dag genoten van zijn behandeling als pasja. Ze was het lelijkste, magerste wezentje met huidproblemen wat er destijds in het asiel rondliep en stal daarmee het hart van mijn moeder. Alle energie die ze in het beestje stopte kreeg ze dubbel en dwars in liefde terug.

Echt knap is Floortje nooit geworden. Ze ging van ultra mager naar vierkant (niet alleen door de tussendoortjes hoor), tandeloos en immer met haar tong buitenboord. Wel werd ze oud, zeker gezien alle kwaaltjes, maar toen het beestje ook nog kanker kreeg had ze het nakijken.

Mijn moeder bracht Floortje, na signalen dat er een hele pijnlijke toekomst aan zat te komen, naar de dierenarts voor een verlossende en eeuwig durende slaap. Dat vond ik knap. Niks is moeilijker dan actief loslaten waar je van zielsveel van houdt. Nu heeft Floortje een plekje in onze tuin.

Een Flora zal er wel niet meer komen. Wel maken wij ons stiekem sterk voor een Flapje nr. X, een hele oude -aan huis gebonden sterker nog ik wil niet naar buiten, ja verwen mij maar tot in het graf – kater. Wie er één heeft mag me een seintje geven.

floortje

Kip op tournee

In het kader van  “wie wil er nou niet wat van de wereld zien” heeft het kippenhok een paar wielen én twee handvatten zodat je als een dolle rond kunt rennen over het grasveld op zoek naar een geschikte kampeerplek voor de dames Leg. Leg is hun achternaam, hoe ze van voren heten weet ik nog niet. Ze heten Leg en niet van de Leg, want dat is vragen om moeilijkheden.

Maar goed, je kunt dus rijden met het hok. Nog geen sinecure, want ik heb er zo links en rechts inmiddels de nodige kilootjes hout aangetimmerd. Hebben we het nog niet eens over de kuilen en andere obstakels die je tegen kunt komen. Het moet gezegd, je ziet geen bal van de af te leggen route en nog een ander puntje; het hout naast de wielen moet nog ff afgetopt anders ploeg je al rijdende het hele veld om. Je begrijpt, het is nog niet zo makkelijk een uitdaging.

Anyway, op een sluitinkje na is inmiddels het hele hok aan de buitenkant gereed. Nu nog even een verfje en binnenin een trendy interieur met inspirerend feng shui loungegedeelte voor het eieren leggen en een stok om op te slapen. Nou heb ik begrepen dat kippen uit de legbusiness geen flauw benul hebben van stokken waar je op kunt gaan zitten, laat staan op slapen, dus mogelijk moeten we ze dat nog even leren.

Voordoen lijkt me geen optie gezien de beschikbare ruimte, maar even een handje helpen wel. Ook zo onder de indruk trouwens van de mooie afdeklijst voor een lekvrij vertoeven? Ja hè, heeft een keetje geheel vrijwillig beschikbaar gesteld. Meiden voor meiden eej!kippenhok4

chicken, chicken, chicken!

Ja, ja, chickies. Vier wel te verstaan. Brunettes met een wat slonzig jurkje. Paar kale plekken, beetje uitgeleefd, maar wat doe je er aan. Nou…. je geeft ze een fijne oude dag.

Moest er nog wel een optrekje gerealiseerd worden, zodat ze niet onder de blote hemel hoeven te slapen, die kippetjes van mij. Ze komen van de stichting “red een legkip” . Toen hun tijd in de eierlegbusiness erop zat, moesten ze naar de slacht. De stichting kocht ze vrij en ik kocht ze over. Nu mogen ze voor mij een eitje leggen als ze daar zin in hebben. Geen druk van deze kant.

Hoe dan ook. Ik sloeg aan het timmeren. Mooie oefening na de lange periode van niks doen. Het huis van voornamelijk afvalhout (zelfs een stukje weefgetouw) en oude trespa platen vordert gestaag. De 28e moet het klaar zijn, want dan gaan we de dames halen!

kippenhok3