Het brein is niet meer, hoe droef is dat

Aangezien de familie Muis het plan had opgevat om vakantie te houden, moesten de voor eigen vreugde en vermaak aangetrokken overige leden van de huishouding ook op stap.

Beide hapsnavels reisden af naar het hondenhotel en de dames Kip mochten uit logeren. Alle katten bleven thuis alwaar ze vertroeteld werden door hun vriend Oet.

So far so good. Hap en Snap gedroegen zich voorbeeldig en ook aan het thuisfront verliep alles gesmeerd. Helaas ging het kipverhaal een beetje anders dan gedacht. “Ik zet net als thuis een stukje gaas neer en daar blijven ze wel achter. Eentje wil  er wel eens overheen springen, maar de rest blijft echt wel zitten,” had ik nog geroepen tegen de gastvrouw.

Jaja, lees neenee, zo waren ze niet getrouwd. Haantje de voorste ging er dan wel volgens verwachting vandoor, maar niet zo nu en dan, nee hoor, constant. Even door de open tuindeuren om de woonkamer te verkennen, beetje gluren op de vensterbank van de buren. Stukje de straat over. Hoe de zaak ook gebarricadeerd werd, Emmylou vond steeds wel een manier om ergens door of overheen te jumpen.

De overige 3 dames zagen het met lede ogen gebeuren. Na wat gesnavel werd het credo, wat zij kan kunnen wij ook en zo verwerden Kim, Polly en Cis eveneens tot zeer ongehoorzame logees. “Moeder is teleurgesteld, zeg ze dat maar,” appte ik uit het verre IJsland en toen dat niet hielp “knip maar een stukje van de vleugels af dan blijven ze wel achter het hek.”

Nee dus. Inmiddels was de hele tuin wel dichtgetimmerd. Nou zouden ze toch echt nergens meer naar toe kunnen… Had je gedacht. Emmylou ging naar een verborgen stukje met een gaatje en ontsnapte naar de buren. Helaas stond daar een hond en dat was het droeve einde van het verhaal.

De rest van de vakantie brachten de dames Kim, Polly en Cis binnensschuurs door. In het geheel niet onder de indruk en ook zeker niet aangedaan. We haalden de dames op en zetten ze voor de vorm achter gaas. “Die staan zo voor het raam,” zeiden we tegen elkaar. Maar aangezien het leven één onvoorspelbaar feest is…. nee hoor, het stelletje achterblijvers zonder kopvrouw staat nog steeds waar ze hoort te staan, achter slot en grendel.

WERKELIJK! Net mensen eigenlijk, maar dat had ik al eens vastgesteld.

kippen-hek

Dakje erop

“Als ik de platen op het dak schuif van Kaatje, schroef jij ze dan vast?” vroeg ik aan Muisman.

Hahahahaha yep dat vroeg ik echt. Gevalletje kosmische zelfvergroting. Alsof ik dat kon in m’n uppie, maar daar kwam ik al snel achter natuurlijk.  Dus hielp hij me tillen en schroefde alsnog de hele boel aan elkaar vast. Fijn hè. Gisteren had ik het dak al voorzien van een isoleerlaagje om de warmte een beetje binnen en de kou buiten te houden.

De onderkant van het dak moet nog afgewerkt cq doorgetrokken worden, maar je krijgt al wel een beetje idee van hoe het wordt hè!dakje