Meegegeven

Ik ben hier een beetje later dan gepland maar dat kwam omdat ik achter een kip aanmoest die besloten had ons veilige erf te verlaten.

Deze dame, Kim geheten (naar Kim Deal van de Pixies) is een ware ontsnappingskunstenaar a la Houdini. Het moet gezegd, tis een gave, maar wie loopt er weer Kiep Kiep roepend over straat met een beker graan? Ik. Een twijfelachtige eer. Gelukkig dook mevrouw na een kwartiertje op. Tikje rafelig, maar verder ok.

Anyway, dit is meer een verhaaltje voor de Muis-thuis-pagina, aangezien er hier alleen over Keetjes wordt geleuterd. Kaatje was vandaag aan de beurt. Ik maakte een keukenkastje links onder het aanrecht en timmerde hier,daar en (n)ergens allerlei afwerklatjes. Dat laatst is een leuk klusje en biedt ruimte voor uitwaaierende gedachtes. Zo realiseerde ik me dat mijn ouders ooit twee kleine platbodems bouwden. Ze waren respectievelijk 7 en 8 meter lang.

De stalen platen werden door mijn vader in de juiste vorm gesneden en daarna gelast. Mijn moeder nam het ontroesten, meniën en verven voor haar rekening in een grote groene overal met hoofddoek. Ik zie het nog zo voor me. Grappig, want ik was pas bij bootje nummer 1 pas een jaar of zes.

Vader bouwde vervolgens een heel interieur van triplex en teakhoutjes. Was die klus geklaard dan begon mijn moeder met de aankleding. Kussens bekleden en gordijntjes naaien, de hele mikmak.

Maar wat wil ik hier nou mee zeggen, niet zoveel eigenlijk. Iets met een appel en een boom. Jammer dat mijn vader de Keetjes niet meer kan zien. Had ie denk ik wel leuk gevonden.

keuken-kastje-onder

(V)ijver

Ooit hadden we een hele mooie vijver van een kuubje of tien.

……tot de dag aanbrak dat er een bal inviel en een niet nader te noemen individu met wit haar, vier poten en een hapsnavel -meer zeg ik echt niet- enthousiast een duik nam en nog erger, bruut haar nagels in de zijkant zette om er weer uit te klimmen. Het waterpeil zakte en zakte en het duurde niet lang of de vissen vonden dat ze als haringen in een tonnetje zaten en dat was ook zo.

Geen goede situatie. We kochten een prefab-vijver op Marktplaats in het kader van crisisopvang en zagen een en ander vervolgens een jaartje (of twee, daar wil ik af zijn) aan. Tot vandaag dan, toen de geest in mij nederdaalde.

vijver

Ik sprong de oude vijver in die inmiddels vol drab zat, sneed alle folie los en haalde het weg. Daarna schepte ik vele emmertjes water, gooide met modder en maakte vervolgens de rubberen ondergrond schoon.  Wat een klus zeg, al was het alleen al om te voorkomen dat er kippenkoppen rolden. De dames steunden, op zoek naar eetbare materie, mijn initiatief iets te van harte zeg maar.

In m’n rug prikten de verbijsterde blikken van mooie groene kikkers. Je hoorde ze denken, WTF, dit is het eind van de wereld, erger wordt het niet. Nou erger werd het wel, want niet veel later kwam er een kip langs hollen met een kikkerbil in zijn snavel. Aan die bil zaten de overige lichaamsdelen van de kikker. Het beestje gilde de longen uit zijn lijf.  Een-heel-naar-geluid. Maar goed, wat doe je er aan.

Na het schoonmaken bepaalde ik de nieuwe vijverlijn (het geheel wordt iets korter) en maakte van balken en rubber matten -die ergens uit een ver hoekje van de tuin moesten komen- een stevige rand. Mind you een work-out in the gym was er niks bij.  Nou is het wachten op de volgende stap, de aankoop van vijverfolie.

 

Jaloers

Het wat Keetje niet ontgaan dat er nogal wat tegeltjes richting Kaatjes keukentje waren gegaan.

Het duurde dan ook niet lang of er klonk een jaloersig “waarom zij wel en ik niet”. Daar had ik geen passend antwoord op, dus je begrijpt wat ik deed vandaag. Eerst maakte ik het badkamertje af, op de tegeltjes rond de stopcontacten / lichtknopjes na dan. Dat wordt nog wat precisie boren met een speciale boor. Ben even vergeten hoe die dingen heten.

Daarna kreeg Keetje haar keukentegeltjes zoals gewenst. Nou moet gezegd, ze is er erg blij mee, dus dat is natuurlijk wel dankbaar werken.

tegels-keuken-kaatje

Vierkantjes en nog eens vierkantjes

Met gevaar voor eigen leven dook ik de houtopslag in, waar, je zou het niet zeggen gezien de benaming van het pand, een heleboel wandtegeltjes lagen opgeslagen.

Na het kappen van de weelderig naar binnen groeiende Hedera aka klimop – het leek verdeurie wel een jungle daarbinnen – kwamen ze tevoorschijn, glanzend en wel. Ik zocht de mooiste uit en tegelde heel de keuken van Kaatje vol vierkantjes.

Geloof me, ik deed mijn uiterste best om ze recht te hangen, om er vervolgens achter te komen dat de matjes van 3 bij 4 tegeltjes zelf redelijk ongelijkmatig in de tegeltjesfabriek aan elkaar waren geplakseld. Daar sta je dan met je goeie gedrag.

Anyway, maakt ook niet uit. Wie ligt er wakker van zo’n kleine ongelijkmatigheid. Ik niet, sterker nog, het verhoogt de landelijke uitstraling van dit huisje op wielen. Kom daar maar eens om in zo’n strakke, ik zeg maar wat, sleurhut anno 2000 en-nog-wat.

Met wat overgebleven lijm rende ik naar Keetje om daar ook nog wat hiaatjes te dichten. Ik ben daar nog niet helemaal klaar maar ook dat wasruimtetje begint erop te lijken!

tegeltjes