Voorwaarts Kaatje

Voorzichtig deed ik de deur van Kaatje open. Blijft altijd spannend wat je aantreft natuurlijk. Nou ik kan er kort over zijn het was verschrikkelijk……

leuk om daar weer eens rond te wandelen. Nou ja wandelen, twee stappen naar achteren en één op zij, dan heb je het wel gehad natuurlijk.

Een korte inspectie leerde dat de draad makkelijk weer op te pakken was. Vandaag deed ik wat timmerwerk boven de deuren met de resten van een heel oud tafeltje gemaakt van hout wat mogelijk de derde wereldoorlog ook nog gaat overleven. Kwaliteitje hoor, kom daar nog maar eens om tegenwoordig.

Anyway, ter illustratie een foto waar een normaal mens geen kaas van kan maken, zo chaotisch met al die verschillende houtsoorten, schroefgaten en weet ik het wat, gehuld in een blauwe waas van zeil dat rond de buitenkant hangt. Tja, we moeten het er nog maar even mee doen. Links en rechts moet er nog een klein elementje komen in die inkepingen enzo wat henen. komt wel goed. Houd vertrouwen!

Ik had het vast al eens eerder gezegd. Kaatje heeft een hele prettige sfeer. Je zou er zo je stoeltje inzetten en een boek schrijven of een uurtje bankhangen en denken aan Holland zie ik brede rivieren….uhhh  en denken aan fijne dingen.

Ik denk dat Kaatjes nieuwe eigenaar-to-be heel blij gaat worden van dit mooie werk of chillplekje ergens in een tuin met uitzicht over de weilanden (of op een dode muur maar dat kan niks bommen want jij hebt Kaatje, wie doet je wat).

 

Gedragen door iets hogers

Kabouterkleinzoon van 5 zit op een christelijke school.

Goed onderwijs heeft soms een prijs, de school werd gekozen met rede.

Voor de atheïst die ik ben is dit een behoorlijke oefening in verdraagzaamheid. Je kunt niet een kind naar school sturen met de boodschap, ga iets leren en vervolgens roepen dat er in het gebouw ook dingen verkondigd worden waar niet iedereen hetzelfde over denkt.

Ik lijd in stilte.

De info over Jezus en zijn avonturen gaat er bij kleinzoon in als Gods woord in een ouderling.

Met glanzende ogen komt kabouterman uit de Paasviering en heerlijk hyperdepieper scandeert hij thuis, in de privacy van het toilet, uit volle borst de naam van zijn held alsof hij in de voorhoede van een protestmars loopt.

Bij de thee vraagt hij of ik Jezus ken en of ik in hem geloof. “Het lijkt me een aardige man,” antwoord ik diplomatiek, “maar wat vind jij leuk aan hem?”

Daar hoeft het menneke niet lang over na te denken. “Jezus helpt de mensen,” zegt hij blij, “dat vind ik fijn.”

Helder.

Ik vermoed dat deze (tijdelijke) scholing in het geloof, dit gevoelige en fantasierijke kind nog ver gaat brengen. Zijn inzet is ontroerend ontwapenend.

“Weet je oma, ik ben met zwemmen aan het oefenen om over water te lopen. Het gaat al hartstikke goed. Als je weer mee gaat laat ik het je zien.”

Donders  man.

Dat kon er maar eentje heb ik ooit begrepen.

Ik zie een grootse toekomst.