Rollenspel

“Dat is ook wat,” verzuchtte één van de dames kleinkind teleurgesteld. “Als de zegeltjeskaart van de Jumbo vol is mag j’um alleen maar inleveren samen met je ouders en dat zijn jullie niet!”

Nee dat klopte, wij waren de opa en oma.

“Misschien moeten WIJ dan voor even de vader en moeder zijn,” opperde ik. Waarom verklappen dat elke volwassene in hun gezelschap de trick zou kunnen doen.

Twee jaar geleden speelden ze het nep-ouders-spel nog volop mee bij Van der Toekan, toen we door de diverse obers en oberinnen continue de vader en moederrol kregen toebedeeld. Giechelend en verkneuterend over hoe de wereld zich vergiste speelden we “ons geheim” met verve, tot het toetje toe.

En het bleef een bron van plezier, eentje van de categorie: weet je nog toen we… etc. etc.

Maar goed, tijden veranderen eej, daar helpt geen moedertje uhh omaatje lief aan.

Na de geconstateerde tegenslag, viel er een korte stilte waarna de andere dame kleinkind op mijn voorstel als antwoord gaf, “Nou, dan nemen we opa wel mee, want die ziet er nog jong uit.”

Bam!

Even gloorde er een sprankje hoop aan de horizon met de vaststelling dat oma wel lang haar had.

Kennelijk was die haardracht niet écht een oma-ding.

Een taxerende blik kwam mijn kant uit….

Waarna met een diepe zucht en een “nou, ik denk het eigenlijk niet”, de spaarkaart weer opgeborgen werd.

En bedankt dames.