K* kluisjes

Water en ik, wij houden van elkaar. Met kluisjes kan ik het soms minder vinden.

Na een poging of vier bij opberghokje nummer 93;  je gooit je spullen er in – plaatst een muntje in het gleufje, deurtje dicht, sleutel draaien en dan gebeurt er niks – verkas ik naar een zelfde geval met het nummer 26.

Helaas, l’histoire se répète. HOE KAN DAT NOU!

“Lukt het niet, meisje?” vraagt een meneer die achter me uit een badhokje is gestapt.

Grote genade. Meisje? Tel tot tien .Wat dacht je er zelf van grapjas, dat ik hier voor m’n lol als een halve gare dat muntje en sleuteltje ritueel zit af te draaien?  Pffff.

Nou nou nou kan het een beetje minder mevrouw Muis! Niet zo vervelend doen. We hebben het hier over een vriendelijk en zeer zeker goed bedoelend persoon. Doe ‘ns aardig.

“Daar heeft het alle schijn van,”  zeg ik dan ook lachend.

Dat blijkt het startsein voor een praktijkles.

“Kijk” zegt de man. “Als je nou dit en dat en zus en zo doet. …”

Plop, daar gaat het kastje al op slot.
Om je kapot te ergeren.

“Aha!” roep ik opgetogen. “Dank u wel!”

“Graag gedaan en niet te hard aanduwen hoor, daar zit um de truc.”

Ik heb het gesnopen.

Mijn weldoener loopt naar de uitgang maar houdt even in bij kluisje nummer 93.

Zijn wijsvinger richt zich priemend naar de grond.

“Zijn die sokken van jou?”

#$%#^$&#%&#%&#

Gaan we weer.

3 Reacties

  1. Hádden we hier nog maar kluisjes met sleutels….*##**, hier altijd áfzien met allemaal digitaal gedoe met met codes en en vooral goed lezen waar om gevraagd wordt, hokje nummer, code en of je nog wél het kluisje wil blijven gebruiken of dat je naar huis gaat…… ;-(

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *