Voor Ronald

Gisteren verloren we een voor ons dierbaar mens.

Zijn tijd was zomaar op.

Toen we op zoek waren naar iemand die voor onze honden kon zorgen omdat ik kanker bleek te hebben en daar een intensief behandeltraject aan vast zat, vonden we Ronald. Trotse bezitter van uitlaatservice  Husoet of korter Oet.

Ronald bleek een beer van een vent. Groot en sterk maar ook aaibaar, want onder zijn berenvel school een enorm hart voor dieren en mensen. Hij was zacht van aard, rustig en betrokken. Humor deed zijn ogen glinsteren en zorgzaamheid was zijn middle name.

Of het nu de hapsnavels betrof, of onze katten, de kippen óf Muisman en mij…. niets was ooit teveel gevraagd. De keren dat iets niet ad hoc  te regelen bleek – omdat ik het net even anders wilde dan gepland of weer eens een wandelmoment vergeten was aan te vragen – zijn met een aantal vingers over- op één hand  te tellen.

Met al zijn zachtheid was Ronald geen doetje. Hij voer een eigen koers bewust en met wilskracht om z’n eigen bedrijf op poten te zetten. Zelf eens een minder dagje of gewoon ziek? Het was voor hem geen reden om af te bellen. We kregen altijd een appje dat de wandeling met de honden erop zat en hoe het gegaan was. ’s Avonds liet hij een buitenlampje aan voor de thuiskomende mens.

Complimenten werden lachend weggewuifd met een “Joh, dat is toch niet meer dan normaal” en natuurlijk uitgesproken met dat mooie spoortje -zeg maar spoor- Haags in zijn stem.

Kleine attenties, bijvoorbeeld voor kerst of voor de  kleinkinderen die bij ons aan het logeren waren, gaf hij altijd op een wat stoere manier.  “Das nou echt Lammy hoor,” zei hij dan met een schuchtere grijns. Lammy, zijn vrouw en maatje, hoe kon het anders, ook al zo’n warm lief mens.  Zelf iets aannemen? Vooruit dan maar, maar het moest allemaal echt niet gekkâh.

We hebben vaak gezegd tegen elkaar. Hoe deden we dat vroeger nou zonder Ronald. We wisten het niet.

Gisteren verloren we een voor ons dierbaar mens.

Hij was onze steun en toeverlaat in ooit barre en inmiddels voor ons betere  tijden.

Ik wil niet dat hij weg is, ik wil dat hij zaterdag de deur weer binnenstapt zoals we dat afgesproken hadden. Ik wil een appje dat alles goed is. Het zal niet zo zijn.

Het is oet.

We kunnen er met ons verstand niet bij. Zo’n fijn blij mens.

Op momenten als dit hoop ik ook dat er meer is tussen hemel en aarde, want dan wil ik dat hij dit leest en stoerig roept “Joh, het was allemaal toch niet meer dan normaal” .

Zal best jongen, maar voor ons was het goud, puur goud.

Rust zacht lieverd.

Bewaren

6 Reacties

  1. En nog zo héél veel te jong, wat erg! Maar misschien hadden ze daarboven iemand nodig die goed met dieren om kan gaan, ze zeggen immers dat “de beste “altijd het eerst gaan!
    Gecondoleerd met het verlies van een bijzonder mens.

  2. Een mooi eerbetoon Marjan. Dat maakt het niet minder verdrietig, het veel te vroeg wegvallen van zo’n bijzonder mens, maar het leven is niet altijd eerlijk hè? Heel veel sterkte meis.

  3. Lees het voor de zoveelste keer en weer biggelen de tranen over mijn wangen. Lieve Marian, het gevoel was zooo wederzijds. Moest altijd grinniken om de wijze waarop jullie met elkaar appten. Hij had zich jouw ‘maniertjes’ eigen gemaakt.
    Het was zijn tijd, het doet veel pijn maar ik ben heel blij dat hij jullie weg heeft mogen bewandelen. ♡

    1. Oioioi, dan zit ik ook weer te snotteren. Zo lastig om te accepteren dat het echt is zoals het is. Ik denk veel aan je, voel en weet je gesteund XX

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *