Kikkertrigger

De wind woeide een heerlijke waai en vol energie haalde ik de heggenschaar voor het licht.

Zoveel turbulentie rond en in mijn hoofd vroeg om harde actie als in weg met die sprieten. De uit hun krachten gegroeide mini-heggetjes moesten weer het formaat krijgen waar ze voor waren ingehuurd, een lage afscheiding vormen rond het moestuintje.

Al heggescharend sprongen er links en rechts kikkers weg. Oppassen geblazen dus.

Nou moet mij even iets van het hart. Springende kikkertjes triggeren bij mij een klein jeugdtrauma.

Echt?

Ja echt.

Daar liep ik als laten we zeggen 9 jarige, met mijn mooie gele zomerjurk op een fijne zonovergoten dag. Aan de voetjes houten, ik meen dat we ze kleppers noemden, de slippers met een leerachtig prachtig rood bandje over de voorvoet.

Vanuit mijn ooghoek zag ik een heel klein kikkertje voorbij springen en één pas later wist ik voor de rest van mijn leven hoe het voelde om een levend beestje te verpletteren tussen hiel en houten zool.

De schrik, het gevoel van ongeluk. Quelle horreur.

Over narigheid gesproken. De keer dat ik balancerend langs een weiland m’n evenwicht dreigde te verliezen en in een reflex tot zelfbehoud met beide handen het schokdraad vastpakte.

Hai

En o ja, toen ik het snoer van de heggeschaar doorzaagde. Dat was ook zoiets verschrikkelijks.

Nee nou overdrijf ik.

Dat was meer van *zet een Goofy stem op en zegt -huhhh wat raar, de zaag doet het niet meer- waarna mijn oog op de twee helften snoer viel. Nog nooit zo snel naar een stopcontact gerend.

Anyway, de heggetjes zijn weer wat ze wezen moeten en alle kikkers zijn nog heel. Het snoer ook trouwens, iets met ezel en steen.

So you know.

Bewaren

2 Reacties

  1. Ai, dat heb ik met slakken; Potverdikkie, wat klemt de deur om hem vervolgens met aardig wat kracht dicht te trekken en een luide krakkkk hoor….Het beschrijven van het resultaat bespaar ik je..

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *