Over flats en kuilen

Onze Sam is eigenlijk een Duitse Herder (of zei ik dat al eens? Nou, het zal).

Hij zit zelf nog in de ontkennende fase en weigert z’n witte jas uit te doen, maar wij denken er het onze van.  Geen wolf in schaapskleren, maar een Duitser vermomd als Canadees. Wat wij ons brommen.

Hoe we komen op deze aanname?

Wel, het beestje kan geen berg zand tegenkomen of er moet een kuil gegraven worden. En niet voor een ander mind you, Sam  gaat er zelf breed in liggen. Soms maakt hij zich er wat gemakkelijk van af, doet twee halen met zijn poot en ploft neer.

Uhuh.

Dat is vermoedelijk om ons in verwarring te brengen. Zouden we het ons toch verbeelden?  Dacht het niet.

Anyway, vandaag kwam er een zandbergje vrij omdat ik de groenteflat heb leeggeschept.

De groenteflat?

Ja, een ijzeren frame gevuld met grond om op diverse hoogtes  groente te kunnen telen. Het ding was leuk, maar zoals met alles, op een gegeven moment wil je wel weer eens wat anders.

Onverstandig, want er zitten heel wat zandkorrels in zo’n ding en die bewogen zich niet vanzelf naar een ander stuk tuin. Er kwam een boel geschep, gehijg, geklim en gedoe met emmertjes en kruiwagens aan te pas.

Maar toen hadden we ook wat, Sam en ik

Of eigenlijk had ik niks meer, want de flat was leeg en verplaatsbaar

HOERA!

En Sam genoot van z’n berg.

HURRA!

Bewaren

5 gedachten over “Over flats en kuilen

    1. uiteindelijk werd het toch een soort van vleesfabriek door de mega hoeveelheid rupsen die zich schuil hielden in de kool, wat resulteerde in een vlinderopleving van ontelbaar, waarvoor ik een eervolle vermelding ontving van de vlinderstichting

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *