Verwarring

Er was in het midden van het land een evenementje en daar ging ik samen met iemand naar toe.

Het gebeuren vond plaats in een faciliteit met multi-mogelijkheden.
Je kon er deze keer allemaal dingen bekijken.
Dat deden wij dan ook uitgebreid en in alle rust.

Tot zover niets bijzonders.

Na de toch wel enorme aanslag op onze zintuigen, kregen mijn metgezel en ik zin aan koffie en iets lekkers.

Zo geschiedde.

We togen naar de koffiecorner en bestelden twee taartjes, een kop koffie en een cappuccino.

De persoon die ons hielp, een alleraardigst wezen, vergat eerst wat voor taartje we gekozen hadden, daarna wat voor koffie er ook alweer moest komen en vervolgens  was er iets met het afrekengebeuren.

Dat laatste kreeg ik maar half half mee, dus dat kan aan mijn metgezel gelegen hebben.

Ik had inmiddels een tafeltje opgezocht en grijnsde tegen een ander lid van de bediening, die even pauze hield en een aan de stamtafel genoot van een kopje thee.

Mijn grijns zei – tjonge, dat loopt daar niet helemaal soepel achter de bar met uw collega.
Ze had aan weinig genoeg en antwoordde ietwat terechtwijzend: “Mijn collega heeft geen korte termijn geheugen.”

“Aha,” riep ik zo neutraal mogelijk, “dat verklaart een hoop.”

Bleek het etablissement gerund te worden door mensen die in een re-integratie traject zaten.

Los van het feit dat dergelijke initiatieven fantastisch zijn…

Ik raakte er toch wat van in verwarring.

2 gedachten over “Verwarring

  1. Hm, beetje vreemd, want er wordt dan kennelijk niet gekeken naar de (on)mogelijkheden van zo’n medewerker. In de horeca moet je nu eenmaal kunnen onthouden. Wij zijn wel eens in een eetcafeetje waar mensen met Down en zo werken. Het gaat langzamer, maar oh zo zorgvuldig. Als je ziet hoe ze een kop koffie voor je neerzetten, met het oortje rechts en het lepeltje netjes, dan kunnen heel wat zgn. gewone lui in de horeca er een voorbeeld aan nemen. En trots dat ze zijn op hun vermogen om goed voor de clienteel te zorgen. Ik vind het altijd weer enig om mee te maken.

    1. Ik denk dat ze wel kijken naar de mogelijkheden. Wie weet wat voor verhaal er achter zit, maar ik vond de combi in ieder geval opmerkelijk, net wat je zegt, Korte termijn geheugen versus dingen moeten onthouden. Ja leuk zo’n eetcafé. Het plezier in het werk ook hè, vind je ook niet overal, to put it mildly haha.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *