Marie uit Nantes

Zo gelovig als een houten deur, maar desalniettemin gek op kerken en dan vooral die van het katholieke soort. Gotische, vaak op het protserige af bekleed met pracht en praal. Ranke hoogtorende bouwwerken die, contact zoekend met de hemel, een imponerend effect hebben op het gewone volk. Hetzelfde volk dat geduldig zwoegend en zwetend steen op steen zette, om het door de bisschop zo gewenste godshuis te doen verrijzen.

De details van zo’n gebouw zijn zo mooi. Overal waar je kijkt hangen kleine kunstwerkjes, vervaardigd door kunstenaars die toentertijd nog “gewoon” als ambachtslieden te boek stonden en ‘s morgens voor dag en dauw richting werkplaats trokken, om werkuren lang een stukje kerk op te sieren ter meerdere glorie van het kerkgenootschap en de aanbedene.

Marie uit nantesIk zie hem lopen, een glimlach om zijn lippen. Hij voelt zich sterk, ondanks de korte nacht. Marie is van het vurige en licht ontvlambare soort, al zou je dat niet zeggen. Overdag valt ze nauwelijks op; klein van postuur, rustig bewegend en met een zedig kapje op haar hoofd.

Schijn bedriegt hier toch echt, ze laat hem niet gauw met rust. Hij bloost onwillekeurig en schudt zijn lange donkere krullen, terwijl hij met weerzin de koude ochtendlucht opsnuift. Lag hij nog maar tegen haar warme lichaam….

Vermannen nu! Het is opschieten geblazen. Vandaag wordt een echte topdag, zijn lief zal haar ogen niet kunnen geloven. Heel in het geniep heeft hij gewerkt aan haar evenbeeld, dat zomaar pontificaal aan de buitengevel van de kerk komt te hangen. Een kleine versiering, stiekem vormgegeven naar zijn eigen muze. Vanavond zal hij haar eindelijk zijn werkstukje kunnen laten zien.

En, kleine Marie uit Nantes, was je blij met deze ultieme liefdesverklaring?  Ach, wat bazel ik nou. Natuurlijk is het niet zo gegaan. Maar goed, dit is wat ik voor me zag bij het stenen ornamentje aan de muur. Ik dacht, dat vertel ik hier even……

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *