Nooit vergeten

“Ik zag alleen de lucht, een diepblauwe koepel . Gek, dat me die juist opviel in alle tenhemelschreiende waanzin daar op het perron. Ik wilde de intense kleur aan mijn vriendin laten zien. Ik wees al omhoog, terwijl ik tevergeefs zocht naar haar donkere krullen in de mensenmassa. Ik begreep pas veel later dat ze het kamp zelf, nooit heeft gehaald.”

“Barak nummer zoveel…. Je raakt veel opsmuk kwijt als je in zoiets terecht komt en dan heb ik het niet over materiële zaken. Ik herinner me na de schrik, het gevoel van opluchting toen degene waar ik naast lag niet meer leefde. Ik vertelde het aan niemand. Ik schoof haar helemaal naar het randje van de houten bak, nam gauw haar deken….. Voor het eerst in tijden sliep ik ontspannen, met even wat ruimte en warmte voor mezelf.”

“Zeg maar niks nu kindje….  Een mens past zich razendsnel aan. Ik net zo goed, als ieder ander. De schaamte en onmacht die ik daar achteraf over voel, is moordend… ik kan het je niet zo goed uitleggen… Zelfs jij die zo fijngevoelig bent, zult niet begrijpen hoe het was….”

“Weet je… Ik heb het eens aan één van die soldaten gevraagd…. Waar ik het lef vandaan haalde begrijp ik tot op de dag van vandaag nog niet. Een verkapte doodswens….. Ik vroeg, ‘Hoe kun je dit een ander mens aandoen, heb je dan geen enkel gevoel in je lijf?’ Dat kille emotieloze antwoord, ik word er nog altijd beroerd van: “Ik doe gewoon mijn werk.”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *