Herfsttij

Herfsttij. Als in, overvloed aan appels, de zoetweeë geur van een suikerfabriek, verkleurde bladeren, modderwegen, regen en wind. Zoiets, of, de prikkelende avondlucht van naderende kou, overvliegende ganzen -al dan niet in mist- en gehalveerde wormen.

Dat laatste valt mogelijk wat rauw op het dak, maar moet gezegd. De herfst brengt werkzaamheden met zich mee die stil leed veroorzaken. Zo probeer ik elke dag een regel in mijn moestuin te spitten, onder het motto elke dag een draadje is een hemdsmouw in een jaar.

Terwijl ik mijn steekje bijdraag aan de steeds groter wordende lap zwarteglanzende vruchtbare grond, sterft onder mijn voeten menig onschuldige, sterker nog, uiterst nuttige aardworm een nare dood.  Halvering door staal. Ongrappig, want zoals ooit een heel oude dame het treffend verwoordde “zelfs een worm in de grond wil leven.”

Zij was het ook die regelmatig met een veelbetekenende blik en prikkende wijsvinger riep, “en als het onderendje begint te werken, berg je dan maar.” Het betrof op dat moment een wormsoort van geheel andere aard, haar eigen vent, een enthousiast voorstander van het fenomeen open huwelijk waar hij een geheel eigen uitleg aan gaf. Iets in de trant van, ik ga vissen in de breedste zin van het woord en jij zorgt voor het huishouden en de kinderen.

Het ene vissen, vond ze ergerlijk, zeker omdat er uitbundig cafébezoek aan te pas kwam, maar dat hij na die ongein en z’n werkuren voor de baas, ook nog eens daadwerkelijk met een stok en een touwtje aan de waterkant ging zitten bij het kraken van de ochtend, was pas echt onverteerbaar.

“Welke tijd blijft er dan nog over voor mij en de kinderen.” verzuchtte ze alsof ze niet mij maar haar man voor zich had en keek er meestal wat pruilend bij, waarna haar rimpelige gezicht een ondeugende grijns kreeg. De uitsmijter die volgde, “maar ik ben toch altijd bij hem gebleven, want het was zo’n knappe man,” deed bij mij alle hoop voor de mensheid door het afvoerputje wegvloeien. Verder het was zielig voor de wormen natuurlijk. Dat vissen.

Maar dit terzijde, herfsttij daar ging het over. Als in leven met golfbewegingen, opruimen en opnieuw beginnen, tenzij gehakt. Oi. Herfsttij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *