Beving op de schaal van Richter

“Ik moet u helaas zeggen dat u borstkanker heeft,” zei de aardige chirurg en keek mij indringend aan. Ik keek terug met een blik die iets gezegd moet hebben van ‘vertel eens iets nieuws’ want hij vroeg; “U had het al verwacht?”

En dat was ook zo. Nadat ik de bus uitliep van het bevolkingsonderzoek borstkanker bekroop me een onaangenaam gevoel, onberedeneerd, al had het feit dat één van de foto’s opnieuw moest omdat ik bewogen zou hebben, me misschien aan het denken kunnen zetten.

Ik lette wat extra op mijn telefoon en deurbel, maar toen er na ruim een week nog geen onheilstijdingen of boodschappers waren verschenen, ontspande ik en vond vooral dat ik mezelf niet zo gek had moeten maken. Toen ging de bel. Ik opende argeloos de voordeur en stond oog in oog met mijn huisarts. “Och heden, een dokter”, zuchtte ik, bijna kwaad op mezelf omdat ik me toch had laten verrassen en liet hem binnen.

“We moeten even zeker weten dat we de goede persoon voor ons hebben.” zei hij gezeten aan de keukentafel. Ik had het niet erg gevonden om dit keer het slachtoffer te zijn van een misverstand, maar dit terzijde. De dokter had het wel degelijk over mij, zo bleek uit mijn geboortedatum en andere feiten.

Wat volgde was een beving van mijn persoonlijke leefwereld, die het goed zou doen op de schaal van Richter. Ja, het was nog niet zeker allemaal, maar ik wist wel beter… Een paar dagen later stond een verkennend onderzoek gepland in het Umcg. Het resulteerde in die ene zin; Ik moet u helaas zeggen dat u borstkanker heeft. Tja.

Muisman en ik zaten daarna samen onderuitgezakt en dicht bij elkaar op een pluche bank van het café dat we in onze Groningentijd vaak bezochten. We proosten met een vers getapt biertje op ons verbond en dat wat komen ging. We hadden de afgelopen dagen samen intens beleefd en wat we te horen hadden gekregen vandaag gaf ons moed.

De resultaten waren hard maar niet zonder perspectief. Ja het was een tumor, een kleintje nog, grillig van vorm en niet te onderschatten. Ja, het was een kwaardaardige jongen, zeker, maar nog een beetje aan het soleren. De echo liet geen uitzaaiingen zien, al zou een operatie dáárover pas echt uitsluitsel geven. Nou, dat zagen we dan wel weer. Voorlopig konden we verder, de geplande operatie heeft als insteek genezing, had de arts gezegd. Dat vond ik zelf een hele mooie voor op een tegeltje boven het bed. Maar als mantra had de zin vast ook potentie.

Dus nu stappen we vol moed de molen in, die trouwens langzaam draait. Denk dat ze het tumorventje pas over een week of 4 te grazen gaan nemen. Tot die tijd volgen er nog wat tussenstappen ter voorbereiding. Ik vertel er nog wel over.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *