Fijntunen van het script

Persoonlijk kon ik er even niet blij van worden. Ik had zojuist mijn filmscenario gepresenteerd aan de gespecialiseerd mammaverpleegkundige.

Het verhaal ging zo. Hoofdpersoon heeft een knobbeltje in haar borst dat verwijderd moet worden. Na de diagnose krijgt ze wat onderzoekjes en een paar gesprekjes. Daarna laat ze zich de operatiekamer in en vervolgens ook weer uitrijden. Na de succesvolle ingreep zonder aansluitende bestraling, richt ze zich op een spoedig herstel met veel aandacht en lekkernijen en pakt binnen no time de draad op, daar waar ze gebleven was. Eind goed al goed. Wat een kaskraker.

“Nou,” zei mijn geïnteresseerde toehoorster, “dat wordt dan wel een wat kort door de bocht filmpje denk ik.”

Werkelijk, hoe kon iemand dat nou zeggen. Ik vond het ding in mijn versie al veel te langdradig.

Ze gooide haar lange blonde haren naar achteren. “Kijk, in de film die wij als behandelteam voor ogen hebben, nemen we uw verhaallijn wel over, maar onderwerpen we alles wat we tijdens de operatie verwijderd hebben aan een diepgaand onderzoek. Pas daarnà, we hebben het dan over een week of twee later, bepalen we de behandelstrategie. U moet daarbij denken aan een chemokuur. Er komen nog een paar scenes tussen het begin en eind zeg maar. Het script wordt langer.”

“Behandelstrategie, chemokuur?” Oi, die wending hadden Muisman en ik niet meegekregen na ons laatste bezoekje aan het ziekenhuis. We waren er even stil van. Wat een tranentrekker dit gebeuren. “Ik denk niet dat we hiermee een Oscar gaan winnen,” beet ik de mammapleeg lekker ongenuanceerd toe.

Juist wel, vond ze onverstoorbaar. Aan de verhaallijn en het plot was heus niks gewijzigd. En na het onderzoek zouden de tumor en de klier weinig geheimen meer hebben. Resultaten uit het verleden boden wel degelijk zicht op de toekomst. De nabehandeling ging zich daarom, vooropgesteld dat er inderdaad geen uitzaaiingen waren (daar hoorde weer een heel ander scenario bij), richten op het zo klein mogelijk maken van de kans op herhaling.
Begrijpt u?

We begrepen en na een paar keer slikken,  draaiden we de knop coping mechanismen aan en adopteerden het ietwat herschreven script.

We liepen nog even naar de wachtkamer van de afdeling radiologie. Er zat een klein manneke van ongeveer een jaar op zijn vaders schoot. Uit het kinderneusje bungelde een sonde.  Er werd een naam geroepen.  De vader stond op en stapte de achter een verpleegkundige aan richting de scan/bestralingsruimte.

Waar hadden we het over, schoot het door mijn hoofd, dat was pas echt een klotenfilm.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *