Kaas maar dan anders

Van zwangerschapsdementie had ik al eens gehoord, maar de variant kankerdementie was mij nog onbekend. Tot nu toe. Zo vergeetachtig als een deur.  Afijn, het geeft een dag dat onverwachte zullen we maar zeggen.

Neem de avondmaaltijd die geheel anders vormgegeven moet worden omdat het hoofdingrediënt op miraculeuze wijze in het winkelschap is blijven liggen. Autosleutels die opduiken in de koelkast. Op stap zonder handtas met broodnodige inhoud. Opstaan van de bank om het ene te zoeken en later weer zittend, je realiseren dat je wel rondgelopen hebt, maar niet hebt gezocht, laat staan gevonden.

En ook altijd leuk,  wegstappen van een polibalie om vervolgens een arts bijna omver te kegelen. Ik zeg bijna, want Muisman weet het zo langzamerhand wel. Hij behoedt voor gevaar en grijpt op tijd in. Als een vader die met uitgestrekte armen achter z’n losgeslagen kleuter aanrent. Deze laatste scène kent inmiddels varianten.

Ik denk dat ik soms even een deel van mijn hoofd gebruik om intern wat zaken te ordenen.  Een beetje als de anti virus software op mijn laptop die zich bij tijd en wijle roert. Allemachtig denk ik dan, wat is het ding traag, kom op man, laden die pagina, waarna niet veel later een popup in beeld komt met de melding; Scan voltooid, onrechtmatigheden hebben een plaatsje gekregen. Ga gerust verder.

Met een bezoekje aan de wereld die borstreconstructie heet bijvoorbeeld.  Heel informatief en interessant dat wel. Maar ook confronterend. Het ging verdeurie over een exemplaar van mij!

Aan het eind van de rit moesten ze op de foto, mijn borsten. Vereeuwigd voor het nageslacht, dat wil zeggen, voor het dossier.  Dit is jullie moment of fame jongens, riep ik vrolijk, Zeg eens protheeeeeeeeeeeese. Vonden ze niet leuk. Nou, laat mij ook eens lachen.

’s Nachts lepeltje-lepelde ik tegen Muisman aan. Ik legde zijn hand op mijn borst. DE borst, die straks wel het zelfde velletje zou houden en als het mee zat zelfs dezelfde tepel, maar met een geheel nieuwe inhoud en zonder gevoel. De zachte aanraking van Muismans hand op mijn huid was zo vertrouwd. Opeens moest ik huilen.

Nee, wat komen ging was niet het eind van de wereld, sterker nog, borstreconstructie zou een prachtige oplossing zijn voor een heel lelijk probleem en ik was blij met de mogelijkheden die ik aangeboden kreeg.  Maar op dat moment voelde ik heel intens het verdriet om iets dat voorgoed verloren zou te gaan.

Je hebt mij toch nog, suste mijn andere borst. Dat was ook zo en die wetenschap was fijn. Net zo fijn als getroost worden en een goede nacht slaap. Daar kon geen virusscan tegenop.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *