Topsport

Hmmm, dacht ik, terwijl ik m’n auto over de parkeerplaats manoeuvreerde op zoek naar een plekje. Hmmm, als in, gemengde gevoelens, weet niet precies. De wit met blauw gekleurde zijkant van de bevolkingsonderzoekborstkankerbus, die ongegeneerd zo’n plaats of vijf zes in beslag nam viel niet te negeren.

Eenmaal geparkeerd, bespiedde ik het gevaarte in mijn achteruitkijkspiegel. Het ding had onmiskenbaar mijn (herstel, ons) leven veranderd. Ik was het kleine trapje bij de ingang opgelopen, door de schuifdeur naar binnengestapt maar er voor mijn gevoel nooit meer echt uitgekomen. Daar in dat monster op wielen, werd ik een wereld in gesleurd waar ik helemaal niet op zat te wachten, al had het gebeuren onmiskenbaar mijn leven gered of gerekt.

Had IK al gezegd dat IK een enorme hekel heb aan de term vechten tegen kanker? Als in dat je er persoonlijk invloed op zou hebben. Altijd al verfoeid en nu ik het zelf heb helemaal. Ik trouwens in dikke hoofdletters geschreven hoor. Om duidelijk te maken dat het alleen maar mijn mening is en ik helemaal niemand wil kwetsen.  Maar om eerlijk te zijn… in mijn beleving is het zo; met de diagnose kanker krijg je een aantal behandelmogelijkheden aangereikt al naar gelang de ernst van de ziekte, je conditie en de staat van de medische wetenschap inclusief de uitvoerenden. Als je geluk hebt kan je lichaam er wat mee. Als je pech hebt niet. Punt.

Toch is het topsport, een soort wedstrijd dus, maar dan met jezelf. Eentje die je nooit verliest, maar wel tonnen vol energie kost. Vanaf het startschot getest, uitgedaagd, terug geworpen, worstelend met diepe dalen, heen en weer geslingerd, getergd, lichamelijk aangepakt… en steeds opnieuw bijsturend om in balans te blijven tijdens die game tussen jouw ziekte en de medische behandeling, waarvan je zo vurig hoopt dat jij die lachende derde wordt. Degene die de gladiolen mee naar huis gaat nemen.

Ik liep de supermarkt in. Mijn lichaam ging voor de aankoop van lekkere gezonde dingen als fruit en nootjes. Niks mis mee en ik gooide wat dingen in mijn mandje, maar mijn hoofd wilde ook iets anders. Een puddingbroodje. Even wat balansvoedsel voor mijn ziel, als troost voor meterslange bussen die je niet aan ziet komen en zomaar over je heen rijden.

Luistert ontzettend nauw hoor, zo’n topsportersdieet, maar het werkt wel.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *