Een aanslag op Sam

“O hemel, o nee, o mijn god,” riep ik geschrokken en stak mijn hand tevergeefs diep in de keel van witje Sam.

Daar was zojuist een stukje pil in verdwenen, bestemd voor Lotus, ons andere witje. Een half hormoonpilletje om urineverlies na sterilisatie tegen te gaan en ik had het er zelf ingestopt!

Sam vond mijn graafactie merkwaardig, maar gaf geen krimp.

“Is toch niet zo erg.” suste Muisman. Daar was ik nog niet zo zeker van. Je zou het zien, ik had mijn hond vergiftigd. Zeker en vast.

“Ach mevrouw,” zei de aardige dierenarts die ik snel belde voor een verlossend antwoord, “het was een half tabletje en die honden lijken op elkaar.” Vertel mij wat, dacht ik en moest lachen, maar zo bedoelde hij het niet.

“Kijk, de reu is zeker zo groot als het teefje….” “Veel groter zelfs!”, riep ik behulpzaam. “In elk geval niet kleiner,” ging de dierenarts onverstoorbaar verder, ”en daarbij, de werking van zo’n tabletje, dat kan dit hondenlijf wel verwerken. Er is niks aan de hand hoor, geen zorgen.

Nou maak ik Sam om de zoveel tijd even wakker. Dan zie ik even dat hij het nog doet. Dat gevoel van opluchting… zo fijn!

sam

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *