Wie wat bewaart…

Alle factoren zaten mee. Het weer was goed, niet te koud, lekker droog, aan materiaal geen gebrek en ik was vrij.

Na twee koppen koffie en twee koeken (ik houd van symmetrie), gaf ik mezelf een schop en sleepte een grote plaat hout uit de schuur. Pffff, zwaar hoor, maar een gegeven paard moet je niet in de bek kijken.

We hadden er nog een stuk of vijf over, joekels, deels met dakleer bedekt, afkomstig van een houten schuur, die we ooit lang geleden voor vrienden hadden gesloopt. Aangezien de familie Muis destijds ook al graag bouwmaterialen hamsterde, konden we de voorraad aardig aanvullen.

Met een daklijst als mal, zaagde ik zes ribben, die straks de basis moesten gaan vormen voor het nieuwe hoedje van Keetje. Ik zette de zaagsels op het dak om te passen en kon met vreugde vaststellen dat het werd zoals gepland.

Min of meer dan hè, er moest er nog wel wat geschuurd worden zag ik, want recht zagen als in één keer goed, is niet helemaal mijn sterke punt. Daarom schroefde ik alle ribben aan elkaar en bracht de bandschuurmachine in stelling. Helaas was de schuurband versleten en de voorraad op, dus de finishing touch komt hopelijk zaterdag, als er weer nieuwe zijn gehaald. Vooralsnog hoor je mij niet klagen.

dakspanten

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *