Zo’n mooie zijkant heeft niemand

De doordringende walm van mijn zelfgenoegzaamheid deed Muisman, die het toch al zwaar had door een gemeen voorjaarsvirus dat hem aardig lam legde, wild gebaren dat het zo wel weer kon.

Nou, met alle respect, ik vond zelf dat er nog wel een schepje bovenop mocht, want wat was ik blij, tevreden en vooral supervoldaan.
Kijk, je speurt een beetje op Marktplaats, doet een biedinkje links en rechts, maar dat loopt op niks uit en dan…. op een dag… als je denkt dat het nooit wat gaat worden… hopt ie tevoorschijn… de mega advertentie waarvan je denkt.

JAAAAAAAAAAAAA.

De eerste keer was dat een setje gebruikte panlatten die een jongen had gekregen van zijn buurman, waarna hij ze met bloed, zweet en tranen ontspijkerde en te koop aan bood op internet. Ik werd er heel blij van en Keetje krijgt ze straks op haar dak.
Daarna kwam de apotheose.

“Te koop,” stond er, “een raam, in een kozijn, gebruikt maar nog steeds zo goed als nieuw, meranti, dubbel glas, 1.20 bij 1.20, met raamslot, vraagprijs 25 euro.” “Dag!” schreef ik, “Voor die prijs kom ik dat raampje heel graag halen.” En het was goed! Maar vooral ook heel zwaar, als in heel met een stuk of 25 ee’s. Keetje ging er straks geheid scheef van hangen. Ik meteen al eigenlijk.

Vandaag ging het oude zijraam er uit en zaagde ik links en rechts wat ruimte, maakte een raamwerkje en plaatste het nieuwe kozijn. kostte een paar zweetdruppels maar dan heb je ook wat. Want zeg nou zelf is het geen beauty? *snorksnorksnork *walmwalm

collageraamzijkant

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *