We noemen ze….

“Hoe gaan we de kippetjes noemen?” vroeg ik de twee oudste kleinmuizen van vier en zes, in de veronderstelling dat ze enthousiast met een retegoed voorstel zouden komen.

Dat was best een beetje naïef van mij, aangezien Fa meteen riep “Boom!”, wat mij deed terugdenken aan het visnaamgeefverhaal van afgelopen zomer, waarbij haar nieuwe aanwinst, na een eindeloze reeks zelfbedachte en vervolgens zelfverworpen voorstellen – het grootste gedeelte van de suggesties bevatten meer medeklinkers achter elkaar dan uitspreekbaar laat staan herproduceerbaar- , de naam “Struik” meekreeg. Ik moet zeggen, het went, maar om nou meteen voort te borduren op het genre….

Grote zus Em had ook al input gegeven toen we de kippen gingen halen en dat had eveneens een vooruitwijzing moeten zijn. De Red-een-legkip-punt-nl-mevrouw vroeg haar namelijk even enthousiast als ik, “En hoe ga je de kippen noemen?”, onderwijl een hennetje aan mij overhandigend met de woorden : “Zo en dit is nummer vier.”

“Nummer vier natuurlijk!” riep Em. Waarom moeilijk als het makkelijk kan moet ze gedacht hebben.  De kippenmevrouw zag er de lol wel van in. Ik ook, maar optie “Nummer vier” ging um echt niet worden hoor.

Enige tijd geleden had ik trouwens m’n driejarige kleinzoon al eens gepolst over hetzelfde item. “We noemen er eentje kabouter-kip net als jij,” opperde ik gul. “Nee,” was het gedecideerde antwoord, “die heb ik thuis al.” En meer kwam er niet uit. Jongste kleindochter is nog maar tien maanden, dus je begrijpt, daar begin ik niet eens aan.

Ik zeg dood spoor.

Gelukkig is er al één hennetje vernoemd. Cis van Facebook heb ik namelijk een kippennaamgenoot beloofd om haar als stadse hofjesbewoonster toch het ik-heb-een-kip-gevoel te laten beleven. Verder heb ik in mijn onmetelijke wijsheid besloten de overige drie Polly, Kim en Emmylou te noemen.  Wie wie is weet niemand en ik al helemaal niet. Mogelijk krijgt één en ander later vorm, want eerlijk is eerlijk, ze zijn wel gelijk, maar ook weer niet helemaal. Ik kom er op tzt op terug.

rafelkippen

 

8 gedachten over “We noemen ze….

  1. Ik vind het erg mooie namen. Niks meer aan doen. Prima zo. Je zou met een beetje ongevaarlijke verf een verschillend kleurtje op ze kunnen aanbrengen om ze uit elkaar te houden. Maar is het nodig? ;-)

    1. ik zou het wel heel leuk vinden om ze te herkennen, denk dat dat ook wel gebeurt op den duur (en anders idd de verfpot haha)

    1. haha, jij hebt dezelfde soort gennetjes als mijn kleinkinderen hoor ik wel (het zijn geen keetjes, kaatjes kootjes… hmm)

  2. Welkom dames kip, misschien had nummeren tóch ook een optie geweest, dame 1, dame 2,dame 3 en dame 4!
    Maar de dames boffen maar, nog een mooi leven ná de leg al moet er dan als tegenprestatie een beetje geploegd en/of gespit worden !
    Wel weer onwijs gezellig om weer hier te kunnen lezen!

    1. 1,2,3,4 ik weet niet. Het is toch een stuk leuker om te zeggen dat Polly een brutale donder is dan dame 1. Polly haakte Emmylou pootje. Ja daar heb je meteen beeld bij hè. (en yep idd gezellig om je op bezoek te hebben!!)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *