Landje pik

Heb je het nou alweer over kippen? Nee hoor, die waren vandaag niet noemenswaardig in beeld. Ze lagen wat te rollen in het zand en op hun vissende vraag, “badmeester ben ik al bruin?” ben ik wijselijk maar niet ingegaan. Beetje sneu natuurlijk, ik zie het verschil na een paar uurtjes zon echt niet bij die meiden.

Anyway, ik  ben al een paar dagen bezig met het heroveren van stukken land. De natuur of wat er nog voor doorgaat wil steeds meer delen van mijn grondgebied inpikken. Doen ze heel listig. Paar sprietjes hier, stukje struik daar, je kijkt even niet en hup alles is bedekt met groen van een heel andere soort dan je in gedachten had.

Nou kan ik het ze niet echt kwalijk nemen, want eerlijk is eerlijk, vorig jaar heb ik me weinig in de tuin laten zien. En zoals het altijd gaat, een vinger wordt gauw een hand. Enfin, reden om het dit jaar eens helemaal anders te doen.  Ik snoei en wied dat het een lieve lust is. M’n rondje in de schaduwtuin heb ik weer zo goed als paardenbloem en mosvrij. Dat ziet er in elk geval een paar dagen mooi uit. Ja, je moet realistisch blijven hè.

Peinzend keek ik vervolgens naar de groentetuin. De harde grond zou zich niet zomaar gewonnen geven en ik wilde toch echt binnenkort een beetje zaaien, maar niet spitten. Op naar de winkel  voor een stuk tuingereedschap. Man oh man, dan moet je dus eerst vierenvijftig worden om het apparaat der apparaten te vinden. Een soort kap/woelmesje. Ik kende ze niet, alleen in het groot, gehanteerd door mensen uit verre oorden, zich in het zweet werkend op keiharde, arme grond. Maar ze zijn er dus ook in het klein!

Dus lag ik even later op mijn knieën en hakte de grond in no-time lekker los. Briljant. En zen ook. Denkend aan de onaardige manier waarop de winkelman me meldde dat m’n aankopen (10 zakken cement en wat mest) te gering waren om te laten bezorgen tegen vergoeding – daar kunnen we niet aan beginnen- kapte ik een denkbeeldige kop af en liet het losssssss. Heerlijk. Daarna dacht ik helemaal opgekikkerd aan de vrolijke meneer die, toen ik door de straat reed, breed lachend wees op zijn eigen auto en zwaaide. Inderdaad we hadden dezelfde oude Volvobak in die aparte gele kleur die je niet zo vaak ziet. Goed beschouwd waren we familie. Leuk hoor.

Daarna dacht ik weinig meer, maar toen ik even later om me heen keek zag ik dat ik aardig wat terrein veroverd had. Gaan we lekker mee door.

land-bewerken

3 gedachten over “Landje pik

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *