Klapperdeklapper

Ik heb weer een aardige slag toegebracht aan de ongewenste groei in de tuin. Vooral de klimop moest het vandaag ontgelden.

Ze was ver over de borderrand gekropen zonder enig mededogen met de familie Vrouwenmantel die daar ooit ook mooi stond te wezen. Niemand die het nog kon zien, nog steeds niet trouwens. Dat komt ook door het vierendelen en opnieuw inplanten. Op een paar plaatsen steekt een miezerig blaadje boven het maaiveld uit. Nou maar hopen dat er weer wat groei in komt.

Daarna moest een ander grasbedje bloembedje er aan geloven. Al wiedend hoorde ik links van me opeens de klappende kaken van hapsnavel Sam, die alsof het heel normaal was, boven op een mooi omgewoeld stuk grond lag. Dat is de slechte invloed van die kippen als je het mij vraagt, maar dit terzijde.

Sam die geheel in trance het verleidelijk bloeiende Longkruid bestudeerde, hapte omdat hij een bij voorbij zag komen. Moet ie niet doen hè. Ten eerste is het gevaarlijk om zo’n vliegend geval in te slikken en ten tweede wil ik meer bijen en niet minder.

Nou weet ik niet of het komt omdat er niet veel licht achter Sams oogjes brand, of dat het een soort reflex is wat hij nooit en te nimmer in kan houden. Wat we ook proberen, het lukt ons niet om hem deze (zelf)moord acties af te leren. Dat wordt nog wat deze zomer.

sam-boven-het-longkruid

2 gedachten over “Klapperdeklapper

  1. Wijlen onze Bella deed het nooit, maar wijlen onze Yazou deed het wel. Happen naar gevliegte dus. Ik dreigde dan altijd haar schnauzersnuit (met snor en baard) te tapen.
    Vertel dit aan Sam, misschien helpt het :-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *