Ontwikkeling

En zo gaat je leven in vreugde voorbij, roept mijn moeder altijd en zij kan het weten want ze is al 85.

Ik verzucht inmiddels -net als zij- dat ik niet weet waar de tijd blijft, nu ik ben opgeschoven richting afzienbaar. Een gevoel wat ik als kind en jong mensch nooit had. Soms telde ik 100 bij mijn geboortejaar op en kwam dan ruim over de helft van de volgende eeuw terecht. Dat gaf me het idee dat ik onsterfelijk was, maar nu klinkt 2061 niet eens zo heel ver weg.

Ik las ergens in een interview met een schrijver dat het steeds-sneller-verstrijken-van-de-jarengevoel komt door stilstand in de eigen ontwikkeling. Zoiets. Niet dat je op latere leeftijd niks meer onderneemt, maar het lijkt toch niet op de duizelingwekkende veranderingen tussen je nulde en pak um beet .. ach vul dat ook zelf maar in. En daarom lijken de jaren steeds meer op elkaar, een herhaling van zetten.

Anyway, eigenlijk heb ik geen tijd voor dit geleuter, maar het regent nu. Ik wil verder in de tuin en heb ook al veel gedaan vandaag. Om het goed te maken met de familie klimplant aka Hedera (er wordt wat afgeroddeld in zo’n tuindorp, voor je het weet is je goodwill vertrokken met de noorderzon) kreeg de plant wat uitzicht. Groeide ze eerst de sloot in, mocht ze nu langs een hekwerk van takken de wereld eens van boven bekijken. Als dat geen ontwikkeling is.

hekje-hedera

 

6 gedachten over “Ontwikkeling

  1. Voor de tijd die steeds sneller lijkt te gaan heb ik dan weer een andere verklaring…. een jaar wordt gewoon een steeds kleiner deel van je leven …. logisch dat wanneer je er al zóveel bij hebt moeten schrijven het percentage omhoog schiet. een 50ste deel van je leven krijgt nou eenmaal flink minder ruimte in de bol dan een vijfde deel !
    maar dat zeg ik hé…. en wie ben ik!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *