Doif en Houdini

Nog even de eitjes uit het hok verzamelen, dacht ik en koerste naar een afgezet stuk grasland in de tuin waar drie kipjes vrolijk tokten. Nummer vier was weer eens op reis.

De naam van deze ondernemende dame ga ik omdopen in  Houdini, de ontsnappingskunstenaar, want ze kan het wel. Als ik even niet oplet scharrelt Harriët zullen we dan maar zeggen, in de buurt van het huis waar ze de mevrouw vermoedt die de catering verzorgt en als ik buiten kom moet ik echt uitkijken waar ik loop, want zij doet het niet. Vandaag ook niet, maar dat kwam omdat ze een duif gespot had op het gras. Een vleugellamme kennelijk en het lopen ging ook niet jofel, want Duifje duikelde recht vooruit, pardoes op haar snavel.

Houdini hielp een handje. Ze pikte venijnig naar de indringster waarvan ze vermoedde dat het wel een concurrent zou zijn op culinair gebied. Man, man man, die kippen van mij. Ze zijn eigenlijk best onaardig te noemen. Verklaarbaar natuurlijk, maar toch. Het zijn net mensen, zet ze hutje bij mutje en er komt gelijk gelazer. Voor jezelf opkomen is de boodschap die ze meekrijgen in de eierindustrie en eenmaal gepensioneerd leren ze die gewoonte niet meer af.

Anyway, ik ving de duif, roofde de eieren, plantte de kip on the run terug in de ren, borg de eieren op in een doosje en zette de zielige duif in een kattenmandje. Toen werd het zoeken naar een vogelopvang. Nou… dat was lastig, want die instanties zijn steeds dunner gezaaid. Iets met centjes. Uiteindelijk bracht ik haar naar het dierenasiel waar de dierenambulance het beestje op zou pikken om naar een vogelopvang te brengen.

“Mag ik tien euro betalen voor kost en inwoning?” vroeg ik de medewerkster van het asiel die daar even heel hard over na moest denken. Zo’n vraag kregen ze niet vaak. Ze herstelde zich kranig en zei dat dat mocht. De vanzelfsprekendheid waarmee je verwacht dat een ander je probleem oplost koop ik graag af. Zo vanzelfsprekend is het namelijk helemaal niet en dat soort instanties lijdt vaak armoede.

Op de onderstaande foto (alle kipjes mogen even los) doet kip een kunst op het been van Muisman. Dit gebeurde nadat ze een keer of zes weg gezwiept was en dàt gebeurde weer nadat ze heel brutaal een aardappel uit m’n bordje stal. Hoezo rustig buitenleven. Om met Phil Esterhaus (Hill street blues, ja je bent 54 of je bent het niet) I’ts a jungle out there! Rechts zit duifje. Wel een mooie hè.

kip-en-duif

6 gedachten over “Doif en Houdini

  1. Het is een lieverd, hoor. Ik denk dat hem/haar ongeveer nu wel de nek is omgedraaid door Kees de vrijwilliger op de dierenambulance, die daar erg goed in is. En van jouw tientje zijn uiteraard meteen tompoucen gehaald. Maar ik wil natuurlijk niet pessimistisch overkomen :-)

    1. hahahahaha zo cynisch ben ik (nog) niet hoor! Dat nek omdraaien schoot wel even door me heen, maarja wat moet je hè

  2. Ik vrees ook dat manke duifjes weinig overlevingskansen hebben, zowel buiten als in de opvang. Maar oke, altijd nog beter in één klap uit het lijden dan als speelbal voor poezen een lijdensweg tegemoet gaan, als zelfs kippen je al de baas zijn is zelfredzaamheid toch wel ver te zoeken;-)

    1. ja dat is idd de overweging, bewust als poezenspeeltje gaat me dan net te ver. Ik weet niet of het diervriendelijk is, iig wel mamamuisvriendelijk ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *