Automaatje

Dit is mijn automaatje.  Ze vergezelt me op elke rit.

Of hij.

Met slakken weet je het nooit, maar ik hou het op een vooral vrouwelijke variant. Zo’n daredevil, zo klein als ze is, dat moet wel een gevalletje girlpower zijn.

slak

Een week of twee geleden zag ik haar zitten, rechts naast me maar dan op de voorruit. De wijsvinger en pink stoer in de lucht.  Gillend –ik dacht eerst dat ik mijn V-snaar hoorde- van plezier.

Nu zit ze er nog steeds.  Inmiddels pontificaal voor m’n neus. Gelukkig is het mooi weer en het zicht voldoende. De wipwasser hoeft niet in stelling gebracht.

Daar moet ik dubbel aan denken; qua niet te ondernemen actie en in m’n hoofd, want daar poppen nare beelden op.

Stel dat ik vergeet dat ik niet mag wipwasseren. Dan swiept mijn maatje zo de wijde wereld in. Of erger. Ze transformeert tot waas op mijn voorruit.

Quelle horreur.

Het heeft me nog niet uit mijn slaap gehouden, dit doemscenario, maar dat duurt niet lang  meer.

Misschien moeten we even een goed gesprekje hebben, het powervrouwtje en ik. Of is dat flauw en zal ik for the time being een andere auto kopen. Wat al niet kan. Je moet wat over hebben voor een goede autoband. Maar dan anders.

Nouja, je  snapt het wel.

 

4 gedachten over “Automaatje

        1. Als er echt wat mis zou zijn dan laat ik dat weten hoor. Maar geen zorgen, niks aan de hand. Als ik me nu niet veel roer is dat omdat ik dan niet toe kom aan extra dingetjes buiten de dingen die ik al moet. Maar inmiddels, na een medicatiewissel gaat het steeds weer wat beter. Maak je borst maar nat. Moet lukken zo vlak bij scheveningen lijkt me ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *