Nooit vergeten

“Ik zag alleen de lucht, een diepblauwe koepel . Gek, dat me die juist opviel in alle tenhemelschreiende waanzin daar op het perron. Ik wilde de intense kleur aan mijn vriendin laten zien. Ik wees al omhoog, terwijl ik tevergeefs zocht naar haar donkere krullen in de mensenmassa. Ik begreep pas veel later dat ze het kamp zelf, nooit heeft gehaald.”

“Barak nummer zoveel…. Je raakt veel opsmuk kwijt als je in zoiets terecht komt en dan heb ik het niet over materiële zaken. Ik herinner me na de schrik, het gevoel van opluchting toen degene waar ik naast lag niet meer leefde. Ik vertelde het aan niemand. Ik schoof haar helemaal naar het randje van de houten bak, nam gauw haar deken….. Voor het eerst in tijden sliep ik ontspannen, met even wat ruimte en warmte voor mezelf.”

“Zeg maar niks nu kindje….  Een mens past zich razendsnel aan. Ik net zo goed, als ieder ander. De schaamte en onmacht die ik daar achteraf over voel, is moordend… ik kan het je niet zo goed uitleggen… Zelfs jij die zo fijngevoelig bent, zult niet begrijpen hoe het was….”

“Weet je… Ik heb het eens aan één van die soldaten gevraagd…. Waar ik het lef vandaan haalde begrijp ik tot op de dag van vandaag nog niet. Een verkapte doodswens….. Ik vroeg, ‘Hoe kun je dit een ander mens aandoen, heb je dan geen enkel gevoel in je lijf?’ Dat kille emotieloze antwoord, ik word er nog altijd beroerd van: “Ik doe gewoon mijn werk.”

Carpe diem

Die laatste keer dat ik je zag,
moest ik de kast zó nodig soppen.
De meisjes speelden met hun poppen.
Zij wuifden jou, vrolijk gedag.

Maar ik had toen geen tijd voor groeten.
‘Ik heb het druk’, riep ik verbeten.
Nu zou ik dus wel beter weten,
hoe’t afscheid werk’lijk had gemoeten.

Ik zou me vleien in je armen,
en met intens genoegen kijken,
naar je gezicht.  Je haren strijken.
M’n mond je wang laten verwarmen

ik zou je lichaamsgeur opsnuiven.
Mijn lippen dwalend langs je oren.
De tong licht plagend, jij verloren…
Mijn heupen vragend laten schuiven.

En lachend zou jij je bevrijden,
mijn armen vangend, die zich weren.
Je kust mijn mond nog enk’le keren
en knipoogt naar de beide meiden.

Dan stap je grijnslachend naar buiten.
Ik mime een luchtzoen, k’zal proberen
‘t verlangen uit mijn kop te keren.
Dat zich vanavond pas kan uiten.

Die laatste keer dat ik je zag,
moest ik de kast heel nodig soppen.
Ik wou dat ik dat beeld kon stoppen,
opdat het nog eens over mag.

(gedicht naar aanleiding van dodenherdenking)

Het lijkt weer wat

Zo, de zijkant zit er in hoor. Met een raamwerkje voor de buitenbekleding en minimaal verlies aan isolatiemateriaal, alle rare restjes mozaïeken we gewoon wat in elkaar tot een geheel.

Wat bezig zijn aan Keetje op een namiddag of vroege avond is een ZENvolle bezigheid. De bouwwerkzaamheden zijn overzichtelijk. Je kunt kleine stapjes nemen, uitstapjes maken in je hoofd terwijl je links of rechts een schroefje zet, eindeloos nadenken hoe je iets wat, hoe en waarom gaat doen en het dan toch lekker anders aanpakken en dat alles onder het wakend oog van trouwe supporters.

Afijn, nog 1 kant te gaan en dan heeft Keetje lekker warm ondergoed aan en wordt het tijd voor een volgend laagje… of zal ik verder met het dak.. of wat afwerking aan de voorkant… hmmm, daar ga ik eens fijn over nadenken… zennnnnnnnnnnn.

collage-isoleren-zijkant

Isoleren de beren

Ach ja, dat is zo’n familietaaldingetje, we gaan slapen de bapen, zeggen trusten de busten, slaan aan het isoleren de beren, je kent het wel. Nee? Nou aanrader.

Hoe dan ook de dagen worden steeds langer en dat geeft na de gebruikelijke dingen die een mens nou eenmaal moet, toch nog even tijd voor wat geknutsel de butsel…. (nou hou ik op hoor)

De plaatjes isolatie die ik zomaar op mocht halen en voor nieuw echt niet onder deden, lagen te lonken in de schuur. dus dan kun je wel raden wat er ging gebeuren; yep, een beginnetje maken met het isoleren van Keetjes zijkant. En het kleine wc raampje kwam ook nog ergens te hangen.

zijkant-isoleren

De achterkant heeft een jasje

Je weet wel waar je begint, maar zelden waar je eindigt. Zelden zoveel taaie en vooral ronde houtjes gezien als vandaag. Ze zeggen wel eens dat de tijd recht maakt wat ooit krom was, maar voor de vloerdelen waarmee ik Keetjes achterkant wilde bekleden gold het omgekeerde.

Eerlijk waar, ik moest mezelf even toespreken om weer in de goeie flow terecht te komen, maar toen ging het ook rap met de plankjes. Van gebruikt materiaal heb je vaak veel voor en nawerk en de klus van vandaag vormt daarop geen uitzondering. Eerst op maat zagen en gebruiksklaar maken en nu alles erop zit….. neem alleen die naden al, wat zal ik daar eens mee doen!  Breeuwen net als vroeger in schepen, touw tussen de planken meppen? Sam is er ook wat mee aan, dat kun je wel zien.

Wat heel erg leuk was vandaag; schreef ik eergisteren nog dat het wachten was op een advertentie vol gratis isolatiemateriaal, vanmorgen stond ie op marktplaats! Niet al te ver weg, ongeveer twaal vierkante meter en 5 cm dik, gratis. Huh? Dat was nou ook sterk zeg! “Ophalen, ja?” mailde ik in een nette volzin en kreeg per ommegaande antwoord, “is goed.”

Victorie!

buitenkant-achter

 

Isoleren van Keetjes achterkant

Keetje moet er wat laagjes bij. Dat groeiproces verloopt langzaam omdat ik de juiste advertentie nog niet tegengekomen ben. Eentje als; ik woon niet zo ver bij je vandaan, heb nog een lading gebruikt isolatiemateriaal liggen voor een zacht prijsje, kom je het halen? Maar we blijven speuren.

Zo kwam ik een heel leuk hardhouten raampje tegen, op steenworp afstand, gratis en de voor niets, maar wel enkel glas. Geeft niks, dat gaan we tzt wel vervangen.

zijraam-linkskleinNu zitten alle kozijntjes in da house (met uitzondering van het mini – ook gratis – wc raampje. nou ik er over nadenk) en kan de buitenkant aangekleed worden. Niet zoals deze foto van het laatst geplaatste raampje, dit feestgebeuren moet de regen wat buiten houden.

Om toch een beginnetje te maken met de buitenkant, zocht ik de laatste isolatieplaten die we rijk waren bij elkaar. Ze lagen ooit onder iemands zwembad en nu al een tijdje her en der rond het huis. Na het timmeren van een raamwerkje, het hergebruiken van een lapje lood onder het raam en wat precisiesnijden zat Keetjes achterkant er in.

Tijd voor wat bekleding met hout. Nou heb ik vloerdelen gekregen van vrienden. Ze komen geloof ik uit een klooster en lagen al heel lang in opslag. Behalve vies zijn ze ook lastig in elkaar te zetten door keiharde lak vermengd met vuil langs de randen.

Nou wordt het manueel verwijderen van één en ander een monnikenwerkje waar ik niet echt op zit te wachten en daarom ga ik ze nu eerst stuk voor stuk over de zaagtafel halen. De zaag glijdt langs het hout, zo afgesteld dat alleen de onrechtmatigheden weggeschraapt worden. Maar vandaag niet meer hoor. Met het dalen van de zon, zakte ook de temperatuur en daarmee mijn motivatie om verder te gaan. Binnenkort meer.

collage-isoleren-achterkantklein

Je moet er wel uit kunnen

Voor dit raampje, dat vandaag in Keetjes kont belandde (rare zin), moest ik wel wat geduld hebben voor de verkoper over de brug kwam, maar toen had ik ook wat.

Een gaaf kozijn van goede kwaliteit hout, 0.90 bij 1.44, zijwaarts draaiend raam, dubbel glas,ventilatierooster, met mooie hang en sluitwerk en een uitzettertje voor slechts 35 euro.

Beetje groot? Nee hoor, helemaal goed voor de functie die het ding gaat krijgen; mag ik u voorstellen, de nooduitgang. Kijk, Keetje is van hout en ze kan fikken als de beste. Als er aan de voorkant iets mis gaat, moet je er achter wel uitkunnen eej.

“Hier komt toch een wc-tje?” vroeg Muisman ietwat verontrust, doelend op het riante uitzicht cq inzicht. Geen zorg, ik zeg gordijntje of een leuke raamschildering.

Voorlopig hangt er wat trouwens blauw zeil voor, niet zo mooi fototechnisch gezien, maar de wind waait hard en ik zie er tegenop om de hele boel lost te gooien. Een behoorlijk kiekje komt vast in beeld, als het volgende evenement zich aankondigt, de laatste zijkant, maar daar heb ik nog geen raampjes voor.

collage-raamachterkant

Zo’n mooie zijkant heeft niemand

De doordringende walm van mijn zelfgenoegzaamheid deed Muisman, die het toch al zwaar had door een gemeen voorjaarsvirus dat hem aardig lam legde, wild gebaren dat het zo wel weer kon.

Nou, met alle respect, ik vond zelf dat er nog wel een schepje bovenop mocht, want wat was ik blij, tevreden en vooral supervoldaan.
Kijk, je speurt een beetje op Marktplaats, doet een biedinkje links en rechts, maar dat loopt op niks uit en dan…. op een dag… als je denkt dat het nooit wat gaat worden… hopt ie tevoorschijn… de mega advertentie waarvan je denkt.

JAAAAAAAAAAAAA.

De eerste keer was dat een setje gebruikte panlatten die een jongen had gekregen van zijn buurman, waarna hij ze met bloed, zweet en tranen ontspijkerde en te koop aan bood op internet. Ik werd er heel blij van en Keetje krijgt ze straks op haar dak.
Daarna kwam de apotheose.

“Te koop,” stond er, “een raam, in een kozijn, gebruikt maar nog steeds zo goed als nieuw, meranti, dubbel glas, 1.20 bij 1.20, met raamslot, vraagprijs 25 euro.” “Dag!” schreef ik, “Voor die prijs kom ik dat raampje heel graag halen.” En het was goed! Maar vooral ook heel zwaar, als in heel met een stuk of 25 ee’s. Keetje ging er straks geheid scheef van hangen. Ik meteen al eigenlijk.

Vandaag ging het oude zijraam er uit en zaagde ik links en rechts wat ruimte, maakte een raamwerkje en plaatste het nieuwe kozijn. kostte een paar zweetdruppels maar dan heb je ook wat. Want zeg nou zelf is het geen beauty? *snorksnorksnork *walmwalm

collageraamzijkant

Over de rib en de rand

De laatste dag van maart bracht veel beter weer dan aangekondigd. Het was droog, de wind deed een dutje en zo nu en dan verscheen er zelfs een waterig zonnetje, dus ik kon niet anders dan aan het lonken van Keetje gehoor geven.

Het was tijd om de dakribben vast te zetten en een dakrand te maken. Droevig genoeg waren er geen gebruikte latten of balken om dat laatste te realiseren. Wel lag er al heel lang een bundeltje latten, bestemd voor een ander klusje. Zou ik?

“Kijk,” zei mijn gewiekste ik, “dit is ook hergebruik hoor, je geeft het een andere bestemming. Helder verhaal.”

“Uhhh,” aarzelde m’n calvinistische kant, “uhhh…”

Nou en toen ging ik er lekker mee timmeren. Maar niet zonder hulp van otterman die als de beste streepjes kan zetten. Anyway, er ontstond al gauw een drielattendikke balk die aan de zijkant van keetje gehangen werd, tussen de voorste en achterste rib. En toen nog ééntje voor de andere kant.

Daarna vroeg ik aan Muisman hoeveel tussenruimte ik moest aanhouden, in het kader van waarom zelf rekenen als een ander dat ook wel wil doen en met de verkregen wetenschap, maakte ik een maatlatje en schroefde de hele bliksemse ribbenboel op het dak vast.

Toch weer wat opgeschoten vandaag en alsof het nog niet fijn genoeg was allemaal, besloot de avondzon z’n licht op het geheel te laten schijnen zodat we zomaar een paasbiertje konden drinken in de tuin!

collage-ribben-en-rand

Binnenkant, de eerste opzet

De snijdende kou houdt de watjes van deze wereld van de straat en dicht bij de kachel, mij dus ook. Komt mooi uit, want het wordt tijd om wat gedachtes te wijden aan Keetjes binnenkant.

Het is verleidelijk om de kleine ruimte (1.85 x 4.00) open te houden, met slechts wat minimale meubeltjes, maar dat is toch niet wat ik wil. Niet met dit hutje in ieder geval, misschien met een volgende (huhum). Nee, Keetje moet een logeerhuisje worden, waar gasten zich in principe zouden moeten kunnen redden, mocht men ingescheeuwd raken en de weg door de tuin naar ons huis onbegaanbaar blijkt te zijn. Ik zeg maar wat.

Er zijn dus een aantal voorzieningen nodig. Een keukentje, toilet/wasgedeelte, een zit/slaapgedeelte en wat bergruimte. Met slechts 8 vierkante meter tot je beschikking, wordt de indeling best wel een beetje sleurhutstyle. De uitvoering en materiaalkeuze moet dat effect neutraliseren.

In  de rechterwand, bij het loopgedeelte tegenover de zit/slaapbank wil ik een aantal ramen zodat er veel lichtinval van buiten is en in het wcgedeelte een langwerpig raam, dat kan dienen als nooduitgang.

Nouja, zoals het gaat met plannen wordt het vast net weer anders dan bedacht, maar dat mag de (voor)pret niet drukken.

plattegrond1