Keetjes voorkant

Less is more, maar niet altijd zo je ziet.

Na het nodige sloopwerk met hindernissen, omdat het hout soms moeilijk te scheiden was van de langpotige nietjes, bleef er een groot ongezellig gat over en dat niet alleen, Keetje kreeg last van jujuberigheid aka ruitjesvorm, bij gebrek aan verband. Moest wat aan gebeuren natuurlijk.
frontje-bouwen-1
Het verhaal begon met een horizontale balk aan de voorkant, daar kwamen twee dikke planken op te staan, toen nog twee deuren en vervolgens kreeg de binnenkant versteviging. Nouja, de fotootjes spreken voor zich.
frontje-bouwen2
In de voorkant zitten de gekregen kozijnen verwerkt, een deel van het afvalhout uit de bouwcontainer en ook sloophout van Keetje zelf. Het deurkozijn maakte ik ietsje smaller en lager, maar wel van het kozijn dat eerst rond de deur zat. Dat hout er aan de buitenkant een beetje slecht uitziet zegt helemaal niks, kijk maar naar de zaagsnede. Prachtig hardhout en doodzonde om zoiets niet te gebruiken! Afijn, nou moet ik nog op zoek naar een smalle deur met glas en dan heeft Keetje een aardig frontje.

frontje-bouwen3

De één z’n afval is de ander z’n…

Met afgrijzen keek ik naar de bouwvakkers die, op het adres waar ik verbleef, met – laten we het project Z noemen – bezig waren. Het was vrijdag, de klok sloeg bijna vier, het weekend stond voor de deur en er werd flink opgeruimd. Knallend belandde er allerlei bouwmateriaal in een grote open container. De bak was nagenoeg tot de rand gevuld met zooi, maar ook met de meest prachtige stukken hout.

Ik kon er eigenlijk met mijn verstand niet bij, zouden al die mooie balkjes zomaar afgevoerd worden naar de stort? Kreunend of kwijlend, dat ben ik even vergeten, dacht ik aan mijn eigen project – we noemen het K(eetje) – en stapte naar buiten.

“Gaat dit allemaal weggegooid worden?” vroeg ik aan een bouwman en wees naar een container.

Hij knikte bevestigend.

“Mag ik er wat uithalen dan,” ging ik dapper verder, “er zit nog zulk mooi spul tussen.”

“Moet je snel zijn,” was zijn droge antwoord, “straks gaat het zeil er over.”

Nou is snel my middle name, Mama Snel Muis, dus dat hoefde hij geen twee keer te zeggen.

Even later reed ik, met mijn uitlaat slepend over de grond, huiswaarts.

WAt een feest!

houtjes1

Even een vooruitblik

Even een vooruitblik en dat bedoel ik letterlijk, want dit zijn twee ramen die ik zomaar kreeg. Ze komen in de voorkant van Keetje, aan beide zijden van de deur.

Het zijn van oorsprong tuindeuren geweest. Iemand heeft ze bijgezaagd en gebruikt voor, ja wie zal het zeggen. Nu bij Keetje krijgen ze een derde leven. Als dat geen hergebruik is!

Ik ga beide ramen nog wat korter maken en dan vormen ze samen met een mooie brede halfglazen deur die ook al in de pijplijn zit, de entree. Lekker open en licht. Om een beetje beeld te krijgen heb ik ze even binnen gezet en een foto gemaakt. Denk het hout er maar even achterweg. Wordt goed hè! Dubbel glas trouwens, hoe koel is dat.

Met een beetje geluk heb ik halverwege volgende week tijd om Keetje zicht te geven. Nu al zin in!

ramenvoor2

Hamsteren

“Er wordt achter de schermen echt hard gewerkt,” hoor je vaak bij gebrek aan zichtbaar resultaat.

Ik roep het nu ook, want er was op het podium niet zo heel veel te zien. Keetjes zijdeur kreeg nog wel een mooi gat waar eerst de deurkruk zat, de sleutel was foetsie en het slot zat dicht, vandaar.

Daarna haalde ik een drietal mooie aluminium profielstukken los en scheidde herbruikbaar sloopmateriaal van de echte bagger. Al die zooi ging in de wacht voor mevrouw Storthoop en het mooie spul bracht ik naar de schuur. Toen moest er even gebezemd worden en daarna kon je van de vloer eten.

Meer was het niet.

Anyway, de huidige indeling qua ramen en deuren gaat op de schop. Zo wil ik aan de voorkant naast de deur, twee smalle hoge ramen en ook het aantal ramen/lichtval in de zijwanden moet meer, anders en groter!

Maar het hangt allemaal af van wat ik zo tegenkom en daarmee zijn we backstage aanbeland, zoekend op internet en in m’n omgeving naar bruikbaar spul. Naast de jacht op gerecycelde handel oriënteer ik me ook op milieuvriendelijk isolatiemateriaal en dakbedekking, maar daarover later meer.

De eerste buit is trouwens binnen. Een gratis af te halen wc raampje met kozijn, voor het wasgedeeltetje-tje-tje-tje. Leuk hè!

collage-opruimen-verzamelen

 

Verder met de ribbetjes


Keetje krijgt wat van haar blauwe kapje. Het is zóóó niet 2013, zegt ze, dus of ik de vaart er een beetje in wil houden.

Ndakbouwen-ribbenou dat moest dan maar, dus gewapend met een spiksplinternieuwe schuurband ging ik de versgezaagde dakribben te lijf. Beetje gelijkvormig maken, daarna de uiteindes op dezelfde lengte afzagen, losschroeven van elkaar en hop, het dak op.

Yeah right! Zo snel ging het ook weer niet hoor, maar de ribben aan de voor en achterkant, zitten vast. Van voren maakte ik het dakje wat korter, dat hout was zo verschrikkelijk slecht, daar viel niks meer aan te bevestigen. Het achtereind had nog grip genoeg.

Boel gesleep met de keukentrap trouwens en natuurlijk komt daar het moment, dat je staande aan de ene kant, je gereedschap nog op de andere kant van het dak ziet liggen. Lekker handig.

Afijn, toen ging het miezeren, maar om te laten zien wat m’n bedoeling is, even een foto met de overige ribben er los op. Voor ik ze de volgende keer vastzet ga ik nog een enorm ingewikkelde rekensom maken; 4 meter 33 gedeeld door 5 en dan heb je de afstand die ze van elkaar moeten krijgen. Ik ga het blauwe regenkapje weer plaatsen en dan m’n telraam pakken. Wordt vervolgd.

dak-bouwen-ribben-2

Wie wat bewaart…

Alle factoren zaten mee. Het weer was goed, niet te koud, lekker droog, aan materiaal geen gebrek en ik was vrij.

Na twee koppen koffie en twee koeken (ik houd van symmetrie), gaf ik mezelf een schop en sleepte een grote plaat hout uit de schuur. Pffff, zwaar hoor, maar een gegeven paard moet je niet in de bek kijken.

We hadden er nog een stuk of vijf over, joekels, deels met dakleer bedekt, afkomstig van een houten schuur, die we ooit lang geleden voor vrienden hadden gesloopt. Aangezien de familie Muis destijds ook al graag bouwmaterialen hamsterde, konden we de voorraad aardig aanvullen.

Met een daklijst als mal, zaagde ik zes ribben, die straks de basis moesten gaan vormen voor het nieuwe hoedje van Keetje. Ik zette de zaagsels op het dak om te passen en kon met vreugde vaststellen dat het werd zoals gepland.

Min of meer dan hè, er moest er nog wel wat geschuurd worden zag ik, want recht zagen als in één keer goed, is niet helemaal mijn sterke punt. Daarom schroefde ik alle ribben aan elkaar en bracht de bandschuurmachine in stelling. Helaas was de schuurband versleten en de voorraad op, dus de finishing touch komt hopelijk zaterdag, als er weer nieuwe zijn gehaald. Vooralsnog hoor je mij niet klagen.

dakspanten

 

Dag dakleer

ozzie-collageHet weer was veel te mooi om precisie te gaan zagen aan een stel nieuwe dakspanten en dan zwijgen we nog over het tevoorschijn halen van geschikte, maar vooral enorme, platen hout.

Reden genoeg om in plaats daarvan een schroevendraaier voor het licht te halen en onder de bezielende leiding van Ozzie verwijderde ik de laatste drie daklijsten.

Met het weghalen van de strips bleek al snel dat het dakleer verbluffend los zat. Kijk, dat was nog eens zaken doen, moeiteloos liet de zwarte massa zich naar beneden schuiven. En omdat het weer vast niet zo rustig zou blijven de komende tijd, kreeg Keetjes wonderschone houten kapje een mooi blauw hoedje!

collage-dakleer-verwijderen

Van boven naar beneden

Keetje moet een nieuw kleedje. Vandaag schroefde ik de onderkant van haar jurkje los.

Nouja, schroeven. Alles bleef tot nu toe hangen door de metalen pennetjes, maar het hout was zo zacht en rot dat ik ook met een klein rukje een heel eind kwam.

De sloop was bedoeld om ruimte te krijgen aan de voorkant waar een vloerbalk verstevigd moet worden. Het hout daar is behoorlijk aangetast door lekwater uit de kacheldoorvoer waar geen kacheltje meer onder stond. Elke regendruppel die de kans kreeg ging natuurlijk even binnen loeren. Kan je je ook wel weer iets bij voorstellen eej.

daklijst-los1Anyway, denkend aan al die ongewenste intimiteiten besloot ik van het plan van aanpak aan te passen en me voorlopig niet te richten op de vloer maar op het dak.

Hoe het precies wordt laat ik binnenkort even zien,  maar om de vorm van het dak te kunnen namaken heb ik een aluminium daklijst losgeschroefd. Ik ga met het ding als mal, een aantal ribben zagen die op het bestaande constructie worden geplaatst. Zo blijft het mooie plafonnetje aan de binnenkant bewaard. Tussen de ribben komt een isolatielaag en op de ribben platen hout met daarna weer een afdeklaag.

Fingers crossed dat het dakleer een beetje soepeltjes loslaat tzt.

keetje-zijkant1

De keet uit!

Bivakkeerde er in het Keetje ooit al een gevederde gast, getuige het vogelnestje dat in een kast lag, achter de binnenwanden school een vogel van een geheel ander pluimage.

insectenhuisjeIk houd het op een vliegend insect in een bijzonder stijlvol optrekje.zwam

Keetje is trouwens in slechte conditie. Nu het plaatwerk verwijderd is zie je hoe slecht de wanden zijn,. Met name aan de onderkant en dat komt vooral door het zootje zwammers dat zich er gevestigd heeft. Gevoed door het vocht, hebben ze zich weten te ontwikkelen tot een niet te negeren probleem.

Ze moeten met z’n allen de keet uit, dat moge duidelijk zijn.

 

Het allereerste bouwkeetje, we noemen haar Keetje

Ze staat er, het bouwkeetje dat ik voor een prikkie kocht op marktplaats en de komende maanden ga ombouwen van rookhol naar een minilogeerhuisje.

Met een grote autoambulance en een bus van vrienden, manouvreerden we het langverwachte houten gevaarte op wielen, probleemloos naar ons Muizenhuis. Daar stond ze een tijdje op de oprit te wachten tot we haar naar de definitieve werkplek zouden brengen. Nog niet zo makkelijk hoor, want het was glad op het gras! Afijn, nu kan het feest beginnen!

op de plaats zetten