Gepeperde zaken

Gedane zaken nemen geen keer en gepeperde ook niet.

Eenmaal de weg ingeslagen moet je hem helemaal uitlopen.

Dus na zaaien en het hele groeiproces, komt de oogst.

Na het oogsten volgt invriezen of drogen, in de olie zetten of malen, opeten en weggeven.

Daarna wordt de overgebleven oogst van het jaar daarvoor op tafel gezet om te worden verwerkt tot sambal.

En dan ben je er.

Pffff.

Op de foto:

oogsten en rechtsonder de opbrengst van dit jaar.

Midden onder het ingevroren restant van vorig jaar.

Rechts de sambal.

pepers-2016

Over flats en kuilen

Onze Sam is eigenlijk een Duitse Herder (of zei ik dat al eens? Nou, het zal).

Hij zit zelf nog in de ontkennende fase en weigert z’n witte jas uit te doen, maar wij denken er het onze van.  Geen wolf in schaapskleren, maar een Duitser vermomd als Canadees. Wat wij ons brommen.

Hoe we komen op deze aanname?

Wel, het beestje kan geen berg zand tegenkomen of er moet een kuil gegraven worden. En niet voor een ander mind you, Sam  gaat er zelf breed in liggen. Soms maakt hij zich er wat gemakkelijk van af, doet twee halen met zijn poot en ploft neer.

Uhuh.

Dat is vermoedelijk om ons in verwarring te brengen. Zouden we het ons toch verbeelden?  Dacht het niet.

sam-zand

Anyway, vandaag kwam er een zandbergje vrij omdat ik de groenteflat heb leeggeschept.

De groenteflat?

Ja, een ijzeren frame gevuld met grond om op diverse hoogtes  groente te kunnen telen. Het ding was leuk, maar zoals met alles, op een gegeven moment wil je wel weer eens wat anders.

Onverstandig, want er zitten heel wat zandkorrels in zo’n ding en die bewogen zich niet vanzelf naar een ander stuk tuin. Er kwam een boel geschep, gehijg, geklim en gedoe met emmertjes en kruiwagens aan te pas.

Maar toen hadden we ook wat, Sam en ik

Of eigenlijk had ik niks meer, want de flat was leeg en verplaatsbaar

HOERA!

En Sam genoot van z’n berg.

HURRA!

Landje pik

Heb je het nou alweer over kippen? Nee hoor, die waren vandaag niet noemenswaardig in beeld. Ze lagen wat te rollen in het zand en op hun vissende vraag, “badmeester ben ik al bruin?” ben ik wijselijk maar niet ingegaan. Beetje sneu natuurlijk, ik zie het verschil na een paar uurtjes zon echt niet bij die meiden.

Anyway, ik  ben al een paar dagen bezig met het heroveren van stukken land. De natuur of wat er nog voor doorgaat wil steeds meer delen van mijn grondgebied inpikken. Doen ze heel listig. Paar sprietjes hier, stukje struik daar, je kijkt even niet en hup alles is bedekt met groen van een heel andere soort dan je in gedachten had.

Nou kan ik het ze niet echt kwalijk nemen, want eerlijk is eerlijk, vorig jaar heb ik me weinig in de tuin laten zien. En zoals het altijd gaat, een vinger wordt gauw een hand. Enfin, reden om het dit jaar eens helemaal anders te doen.  Ik snoei en wied dat het een lieve lust is. M’n rondje in de schaduwtuin heb ik weer zo goed als paardenbloem en mosvrij. Dat ziet er in elk geval een paar dagen mooi uit. Ja, je moet realistisch blijven hè.

Peinzend keek ik vervolgens naar de groentetuin. De harde grond zou zich niet zomaar gewonnen geven en ik wilde toch echt binnenkort een beetje zaaien, maar niet spitten. Op naar de winkel  voor een stuk tuingereedschap. Man oh man, dan moet je dus eerst vierenvijftig worden om het apparaat der apparaten te vinden. Een soort kap/woelmesje. Ik kende ze niet, alleen in het groot, gehanteerd door mensen uit verre oorden, zich in het zweet werkend op keiharde, arme grond. Maar ze zijn er dus ook in het klein!

Dus lag ik even later op mijn knieën en hakte de grond in no-time lekker los. Briljant. En zen ook. Denkend aan de onaardige manier waarop de winkelman me meldde dat m’n aankopen (10 zakken cement en wat mest) te gering waren om te laten bezorgen tegen vergoeding – daar kunnen we niet aan beginnen- kapte ik een denkbeeldige kop af en liet het losssssss. Heerlijk. Daarna dacht ik helemaal opgekikkerd aan de vrolijke meneer die, toen ik door de straat reed, breed lachend wees op zijn eigen auto en zwaaide. Inderdaad we hadden dezelfde oude Volvobak in die aparte gele kleur die je niet zo vaak ziet. Goed beschouwd waren we familie. Leuk hoor.

Daarna dacht ik weinig meer, maar toen ik even later om me heen keek zag ik dat ik aardig wat terrein veroverd had. Gaan we lekker mee door.

land-bewerken

In het kwadraat

Wat een vreselijk leven heb ik toch. Altijd Griekse yoghurt als toetje omdat de peperplantjes zo fijn in de omhullende plastic beker kunnen opgroeien tot zelfstandigheid. Druiven eten tot ze je de neus uit komen, want van de verpakking kun je zulke leuke kweekkasjes maken. Waar heb ik dat toch aan verdiend.

Aan mezelf natuurlijk en dat kom nu nooit meer goed ook. Van Muisman kreeg ik namelijk een helemaal te leuk boek op mijn verjaardag, met de titel  Overleven op je eigen km2. Het gaat over duurzaam en zelfvoorzienend leven en staat boordevol goede ideeën voor in en om het huis (ik schat zo’n 1000 bij 1000 meter). Geïnspireerd door al die mogelijkheden en het mooie paasweer belandde ik al snel in de tuin (die is kleiner hoor, zo’n 1700 m2).

Eerst maar eens de puinhoop van de teloor gegane kas opgeruimd, daarna een klein liggend kastje getimmerd van wat oude (keet)raampjes en de kleine kweekbak. Voor de grote kweekbak maakte ik een gazen deksel om het wildpoepen van onze katten aan banden te leggen. Het schorriemorrie denkt kennelijk dat ik voor hun plezier de grond los werk. Met dit ijzeren raamwerk vergaat ze de lol wel. HA! Links en rechts van de de bakken wordt dan de bodem nog bedekt met bloemen waar de bijen errug blij van gaan worden, wat ik je brom.

Ondertussen staat binnenshuis (in die druivenbakjes), allerlei zaaigoed zichzelf binnenste buiten te keren om te verworden tot prachtige plantjes waar ik dan tzt de vruchten weer van moet plukken. Werkelijk, wat een vreselijk leven heb ik toch.

kasjes

Kip on the move

De klus zit er op. De moestuin is kaal en ze zijn dan ook vertrokken, de vier dames, als nomaden zoekend naar een nieuwe plek om eens even flink onder poten te nemen.

Ik pakte de familie vanmorgen één voor één op en gaf ze aan Muisman die onder -veel te enthousiaste- begeleiding van twee witte herders er voor zorgde dat ze veilig op hun nieuwe stek kwamen. Voorlopig kan het gaas dus nog niet weg. Denk dat er binnen no-tim no-nada kipstra’s meer zouden rondtokken. Dat zou jammer zijn. Zeker nu ze steeds meer op normale kipjes gaan lijken met vlees op de botjes, een mooi glad verenkleedje en zelfs het kontje wordt alweer wat veertjesvol zeg maar gerust pront.

Anyway, nou moet ik eigenlijk de groentetuin in om het karwei af te maken zodat er gezaaid en gepoot kan worden. Echter, aangezien de lente nog doet alsof het herfst is, wil ik geen spelbreker zijn en stel één en ander nog even een paar daagjes uit. Gewoon. HA!

kaletuin kippen2

 

 

 

 

 

Courgettejam

De tuin levert mais, boontjes, worteltjes, bietjes, aardappeltjes, capucijners, hete pepers, tomaatjes, komkommertjes en weet ik wat nog meer. Ze wandelen zo de tuin uit om, via een pannetje, op onze bordjes terecht te komen.

Jammer dat bij een aantal groentes het einde alweer nadert. Dat kun je van de courgette toeloop nog niet zeggen. Als ik groen zie en krom loop komt het van die jongens. Wat een joekels hè. Op de foto even voor het contrast een knoflookbolletje erbij gelegd.

Anyway, vandaag pakte ik er een aantal in hun lurven en verwerkte ze tot jam. Hele lekkere jam, al zeg ik het zelf. Geen eigen recept, het komt van internet, maar ik kan de bron zo 1,2,3 niet vinden. Dus als je dit leest en denkt, verdeurie, dat komt uit MIJN koker, gewoon even melden, dan zet ik het er bij.courgettejam-maken Je neemt:

1 kg courgette met schil, zonder zaadlijsten (haal ik er uit met een ijsscheplepel, even halveren, schrapen, gaat handig hoor!) en dan raspen.
2 citroenen persen en van 1 de schil raspen (ik neem dan biologische, maar laat de rasp ook wel weg, als ik lui ben zoals vandaag.)
1 persinaasappel persen
2 theelepels italiaanse kruiden
2 theelepels kaneel
1 pond geleisuiker speciaal(!)

Mik alles bij elkaar, behalve de suiker. Aan de kook brengen in een pan, 10 minuten laten koken , dan de suiker erbij, nog 5 minuten koken.  In de potjes, dekseltje er op en even omgekeerd laten staan, dan kan de deksel vacuum trekken. (Als je het laat afkoelen op de kop zoals ik deed, dan hangt de jam iets boven de bodem in het potje. Ik heb de handel nog even bars toegesproken, maar het spul gaf geen krimp. Stijfkoppen. Blijf maar lekker hangen zou ik zeggen).

Maar om een lang verhaal kort te maken; een kind kan de was doen!

Rupsen

Zonder overdrijven kan ik zeggen dat ik in mijn eentje de hele rupsen cq vlinderpopulatie van Noordoost-Groningen opkrik met een procentje of 200.  Mijn kolenflat, in meerdere opzichten een doorslaand succes, draagt hier een aardig rotsblok aan bij.

Het bovengronrupsends telen bevalt goed. De tuinaarde is prima nat te houden en de opbrengst is hoog, gezien het aantal meters dat je in gebruik hebt….

Hmmm, laat ik dat laatste zinsdeel herschrijven. De opbrengst zou hoog kunnen zijn gezien etc. etc… ware het niet dat de familie rups zich meer dan graag tegoed doet aan mijn plantjes.

Ik heb er geen hartzeer van, op de paksoi en boerenkoolfamilie na dan, wier bladeren ik graag met een kiwi, sinaasappel of banaan in de blender laat verdwijnen.

Eigenlijk heb ik wel een zwak voor die vreetzakken, dus het zootje mag blijven. Moeten ze zich als tegenprestatie wel ontpoppen tot vlinder. Aan de voedselvoorraad kan het niet liggen lijkt me.

Run Slakken, run!

“En, is alles naar wens?” vraag ik grimmig aan het zootje blootlopers dat zich ongegeneerd te goed doet aan de saladebar die Moestuin Muis rijk is. Kop aan staart liggen de slijmjurken zich vol te vreten met jong en mals blad. Niet alleen sla, maar ook andijvie, pompoen, courgette, peperplantjes en zelfs de aardappelplanten worden beklommen in rotten van drie. Een groente-orgie op mijn kosten.

“Er kan nog meer bij hoor,” roept een bijdehandje en onderstreept dit met een stevige boer. Links en rechts hoor ik instemmend gesmak.
Het moet niet gekker.

Ik trek een handschoen aan en pluk de feestgangers ruw van tafel. “Mee jullie, allemaal!” Handenvol vang ik er in een mum van tijd en dump ze honderd meter verderop bij de slootkant.

“Wegwezen,” sis ik link, “en ter info; voor wie z’n snuffferd hier weer laat zien, dit regime gaat zich dagelijks herhalen. Zullen we zien wie hier groente uit Moestuin Muis op z’n bordje krijgt, jullie of ik”

Ik meende wat ongeruste geluiden te horen, maar kan me vergissen. Hoe dan ook: Run Slakken, run!

slaslakken1