Voorwaarts Kaatje

Voorzichtig deed ik de deur van Kaatje open. Blijft altijd spannend wat je aantreft natuurlijk. Nou ik kan er kort over zijn het was verschrikkelijk……

leuk om daar weer eens rond te wandelen. Nou ja wandelen, twee stappen naar achteren en één op zij, dan heb je het wel gehad natuurlijk.

Een korte inspectie leerde dat de draad makkelijk weer op te pakken was. Vandaag deed ik wat timmerwerk boven de deuren met de resten van een heel oud tafeltje gemaakt van hout wat mogelijk de derde wereldoorlog ook nog gaat overleven. Kwaliteitje hoor, kom daar nog maar eens om tegenwoordig.

Anyway, ter illustratie een foto waar een normaal mens geen kaas van kan maken, zo chaotisch met al die verschillende houtsoorten, schroefgaten en weet ik het wat, gehuld in een blauwe waas van zeil dat rond de buitenkant hangt. Tja, we moeten het er nog maar even mee doen. Links en rechts moet er nog een klein elementje komen in die inkepingen enzo wat henen. komt wel goed. Houd vertrouwen!

Ik had het vast al eens eerder gezegd. Kaatje heeft een hele prettige sfeer. Je zou er zo je stoeltje inzetten en een boek schrijven of een uurtje bankhangen en denken aan Holland zie ik brede rivieren….uhhh  en denken aan fijne dingen.

Ik denk dat Kaatjes nieuwe eigenaar-to-be heel blij gaat worden van dit mooie werk of chillplekje ergens in een tuin met uitzicht over de weilanden (of op een dode muur maar dat kan niks bommen want jij hebt Kaatje, wie doet je wat).

 

Winterdicht, katproof

Kaatje had een bezoeker , een harige nog wel en niemand die mij dat dan even laat weten hè.

Misschien wordt het tijd voor een burgerwacht.

Alsof de deur niet uitnodigende tot logeergedrag, mevrouw de keetmaker.

Ai, daar heeft u (of is het hebt? twijfel, twijfel) een punt!

kaatje-deuren-dicht

Er ontbraken nogal wat raampjes en die kunnen er ook nog lang niet in, want ik zag dat er wat werking in de verbindingen van de deuren zit, dus die dingen moeten er tzt weer uit, na de winter ofzo. Daarom eerst maar een noodmaatregel. Lekker makkelijk met stukjes isolatie. Krijg ik het binnen tenminste ook aangenaam warm.

Hahaaaah, Boris!!  -zo hebben we hem of haar genoemd wegens de boeventronie, Boris Boef, wie kent um niet-  dààr heb je niet van terug hè!

Het beestje lag pontificaal op Kaatjes bed. Gelukkig wist de boef dat er nog geen wc-tje in zat, dus meer dan wat haren op een kussen vond ik niet.

Nou moet je niet denken dat ie zielig is hoor. Boris is niet voor één gat te vangen.

Letterlijk niet, bedoel ik.

Hij wringt zich ’s nachts altijd door ons kattenluik en gaat dan in een poezenmand liggen knorren. Dat vindt Boris de normaalste zaak van de wereld.  Tis geen zwervertje trouwens, daarvoor heeft ie veel te veel vlees op de botjes. We denken dat zijn eigenaar hem ’s avonds de deur uit zet en zegt; “red je maar!”

Nou dat doet ie dus wel zoals je begrijpt.

Antikraak

Altijd fijn als er iemand is die je pandje bewaakt tegen mensen die zooooooooo enthousiast zijn dat ze mogelijk vroeger dan gewenst in Kaatje gaan wonen.

Mijn hart is gerust.

Ondertussen timmer ik vrolijk verder. De binnenkant dan het grote raam kreeg afwerklatjes en een grote plank boven op z’n kop. Ik vond nog een lollig kapstokje dat smachtte om een plekje aan de muur en … nouja bij het keukentje werd ook nog het één en ander gedaan. Soms zijn de veranderingen te klein om allemaal te vast te leggen op de gevoelige plaat. Dat wordt een beetje boring eej.

Anyway, met een schemerlampje aan kijk je al heel gezellig naar binnen.

aftimmeren-raam

Van tafel en bed

De dag van de scheiding die eraan zit te komen, tenminste als ik de reclameboodschappen mag geloven, inspireerde me tot het maken van een tafel bij het bed dat er al was.

Nog even voor de goede orde, de dag van de scheiding is een soort van nationale feestdag, Valentijn maar dan anders. Niet mijn scheiding dus. Anyway, Het tafeltje hangt aan de muur en kan met poot en al neergeklapt worden als het bedtijd is en de bank bed wordt. Dat laat ik nog wel een keertje zien als ik wat beter licht heb om een foto te maken. Ik wil er een paar lollige klapstoeltjes bij zoeken die dan naast de tafel -aan elke kant één- opgehangen kunnen worden aan de muur. Zo houd je een looppad naar achteren.

Kaatje wordt al een echt huisje hoor. Ik moet links en rechts nog van alles afwerken, maar het is nu al knus om er te zitten als je niet op de troep let !

bed-en-tafel

Latten

Dus: Ghanese latjes, door de helft en op maat.

De ene partij schroef je op de bedbank en de andere partij gebruik je voor een losse bodem. De ene kant zet je vast op een losse lat en aan de overzijde bevestig je een aluminium strip. Dan schuif je het geheel in elkaar en heb je een bank. Trek je aan het losse onderdeel dan verbreed je de bank tot bed.

Ik laat op de foto maar een klein stukje schuifbaarheid zien want er zijn nog geen pootjes! Tot zover uw reporter uit de Keet  Kaat.

bedbank-bodem

Think twice!

Het leek kat in het bakkie met mijn briljante-bed-maak-idee (bescheidenheid is zóóóó 2014), dus ik ging enthousiast aan de zaag.

Een stuk of 22 Ghanese teakhouten latjes moesten in de lengte gehalveerd, daarna op maat gemaakt en vervolgens aan het eind doorboord zodat er een schroefje gezet kon worden zonder dat het hout ging splijten. So far so good. De volgende stap leek me het vastschroeven van de bedbodem. Hatseflats en klaar-is-Kaat was de gedachte. Nou, die vlieger ging niet op.

Ik kreeg een inzicht. Geen slechten-ene dat moet gezegd. Zo’n ingeving die me een boel leed zou besparen, WANT als ik nu alles vast ging zetten, hoe werd dan de binnenkant van het bed verder afgetimmerd. Ik kon er immers niet meer bij en nog suffer. Al die ruimte onder het matras, werd dat verloren ruimte? Ondenkbaar in een huisje van ongeveer acht vierkante meter, gevalletje vloeken in de kerk. Anyway, om een lang verhaal kort te maken, de inmiddels 44 houtjes gingen braaf aan de kant.

Het houtwerk van de bak werd aan de binnenkant verstevigd, de vloer vernieuwd en van een gepensioneerd grenen Ikea televisiemeubel maakte ik twee lades met aan de achterkant wieltjes. Je kunt ze straks zo onder de bedbank vandaan schuiven/rijden. Is dat mooi of is dat mooi. Maar geloof het of niet. Nou kan ik eindelijk de bodem gaan maken! (Foto: la in wording)

lade-onder-bed

Op en uitklappen moet het

Aangezien de mens een groot deel van het leven liggend, rustend, slapend, hangend, chillend doorbrengt, kan ook in Kaatje geen bedbank ontbreken.

Poes Ozzie lag vast even proef bij het basisontwerp. Je zag haar denken, het moet wel een beetje ruim en comfortabel worden daaro. Nou ruim, dat is maar net wat je gewend bent. De bank wordt uitklapbaar 120 centimeters breed. Kom je uit een lits-jumeaux dan krab je je mogelijkerwijs achter de oren… Anyway, voor een beetje Kaatervaring moet je wat over hebben hè. Ik zeg, dan maakt een paar centimeter minder niks uit.

Ik heb de balkconstructie gemaakt en verder veel denkwerk verricht. Nu zou het goed mogelijk zijn om een foto van mijn botoxloze voorhoofd up te loaden, maar of je daar nu blij van wordt. Wat zo’n uitklapbankbedgeval lastig maakt is de vraag HOE laat je het verbredende deel klappen, glijden, schuiven.

Daar heb ik zelf inmiddels een aardig beeld bij. Ter voorbereiding zocht ik de teakhouten bedbodems op, ooit door een Kaatdeler* meegebracht uit Ghana.  Onverwoestbaar! Ik hoop dat je er iets mee kunt, zei ze, dat zou ik heel erg leuk vinden. Nou dat gaat lukken hoor. Voor jullie daar echter beeld bij krijgen moet er nog wel wat gebeuren. Ik meld me.

*participant crowdfundproject Kaatje

slaapbank

Meegegeven

Ik ben hier een beetje later dan gepland maar dat kwam omdat ik achter een kip aanmoest die besloten had ons veilige erf te verlaten.

Deze dame, Kim geheten (naar Kim Deal van de Pixies) is een ware ontsnappingskunstenaar a la Houdini. Het moet gezegd, tis een gave, maar wie loopt er weer Kiep Kiep roepend over straat met een beker graan? Ik. Een twijfelachtige eer. Gelukkig dook mevrouw na een kwartiertje op. Tikje rafelig, maar verder ok.

Anyway, dit is meer een verhaaltje voor de Muis-thuis-pagina, aangezien er hier alleen over Keetjes wordt geleuterd. Kaatje was vandaag aan de beurt. Ik maakte een keukenkastje links onder het aanrecht en timmerde hier,daar en (n)ergens allerlei afwerklatjes. Dat laatst is een leuk klusje en biedt ruimte voor uitwaaierende gedachtes. Zo realiseerde ik me dat mijn ouders ooit twee kleine platbodems bouwden. Ze waren respectievelijk 7 en 8 meter lang.

De stalen platen werden door mijn vader in de juiste vorm gesneden en daarna gelast. Mijn moeder nam het ontroesten, meniën en verven voor haar rekening in een grote groene overal met hoofddoek. Ik zie het nog zo voor me. Grappig, want ik was pas bij bootje nummer 1 pas een jaar of zes.

Vader bouwde vervolgens een heel interieur van triplex en teakhoutjes. Was die klus geklaard dan begon mijn moeder met de aankleding. Kussens bekleden en gordijntjes naaien, de hele mikmak.

Maar wat wil ik hier nou mee zeggen, niet zoveel eigenlijk. Iets met een appel en een boom. Jammer dat mijn vader de Keetjes niet meer kan zien. Had ie denk ik wel leuk gevonden.

keuken-kastje-onder

Jaloers

Het wat Keetje niet ontgaan dat er nogal wat tegeltjes richting Kaatjes keukentje waren gegaan.

Het duurde dan ook niet lang of er klonk een jaloersig “waarom zij wel en ik niet”. Daar had ik geen passend antwoord op, dus je begrijpt wat ik deed vandaag. Eerst maakte ik het badkamertje af, op de tegeltjes rond de stopcontacten / lichtknopjes na dan. Dat wordt nog wat precisie boren met een speciale boor. Ben even vergeten hoe die dingen heten.

Daarna kreeg Keetje haar keukentegeltjes zoals gewenst. Nou moet gezegd, ze is er erg blij mee, dus dat is natuurlijk wel dankbaar werken.

tegels-keuken-kaatje

Vierkantjes en nog eens vierkantjes

Met gevaar voor eigen leven dook ik de houtopslag in, waar, je zou het niet zeggen gezien de benaming van het pand, een heleboel wandtegeltjes lagen opgeslagen.

Na het kappen van de weelderig naar binnen groeiende Hedera aka klimop – het leek verdeurie wel een jungle daarbinnen – kwamen ze tevoorschijn, glanzend en wel. Ik zocht de mooiste uit en tegelde heel de keuken van Kaatje vol vierkantjes.

Geloof me, ik deed mijn uiterste best om ze recht te hangen, om er vervolgens achter te komen dat de matjes van 3 bij 4 tegeltjes zelf redelijk ongelijkmatig in de tegeltjesfabriek aan elkaar waren geplakseld. Daar sta je dan met je goeie gedrag.

Anyway, maakt ook niet uit. Wie ligt er wakker van zo’n kleine ongelijkmatigheid. Ik niet, sterker nog, het verhoogt de landelijke uitstraling van dit huisje op wielen. Kom daar maar eens om in zo’n strakke, ik zeg maar wat, sleurhut anno 2000 en-nog-wat.

Met wat overgebleven lijm rende ik naar Keetje om daar ook nog wat hiaatjes te dichten. Ik ben daar nog niet helemaal klaar maar ook dat wasruimtetje begint erop te lijken!

tegeltjes