Huisjedebuisje

Als ik ook maar even een vinger krijg, neem ik de hele hand.

Vooral als het om huisjes gaat, kleine huisjes, waarin je je kont niet kunt keren.

Deze maal is kleinkind Kabouter de klos. Hij moest een nieuw bed.

Laat dat maar aan mij over, riep ik snel. Je begrijpt het al, een uitgelezen kans om weer eens wat te timmeren, een huisje bijvoorbeeld. Lag ook aan de nis in het kamertje hoor, die vroeg er gewoon om en dan kun je echt niet weigeren.

Het werd dus een bescheiden optrekje en wel met twee bedden. Eén voor de kabouter en één voor een logé, of gewoon om lekker op te spelen. Het kabouterbed is hoog en het andere bedje laag. Er mist binnen nog een stukje bed ombouw, wat niet nader te omschrijven latjes, een flinke boekenplank en een veilig stroomvoorziening. De zijkant blijft een beetje open, bedoeld als (extra) kijkgaatje voor de zorgzame ouder.

Het dak krijgt nog een verfje en mij leek een vogelhuisje op de muur ook wel geslaagd, dit alles onder het motto: Das pas klein!

huisje

Speelhuis

Het was een buitendag met uitersten. Stralende zon en stralende regen. Dat is heel goed te doen, mits je op het juiste moment de pauzes weet te pakken.

Toch is het net als met mensen die kamperen en het weer is maar zozo. Thuis zit je de ongelukkigen te be-ach-en-wee-klagen. De lijdende voorwerpen zelf, hebben het met wat praktische aanpassingen links en rechts, vaak prima naar de zin.

Zo verging het de hapsnavels en mij ook vandaag. We scharrelden door de tuin dat het een lieve lust was.

De kippen ook even. Dat kwam omdat hun hekje was open gewaaid, maar dit terzijde.

We verzamelden vrolijk gekleurde bladeren met een hark ( wij waren vrolijk en de bladeren oogden vrolijk) en daarbij nog een halve emmer walnoten ook.

Toen werd het tijd voor :

Het dak van het speelhuisje

Jaja.

hutje

Ooit stond hier een plat hokje voor de opslag van bouwmateriaal, maar het ding dreigde in te storten.

Toen leek het me een paar maand geleden leuk om met wat restmateriaal een soort van huisje te timmeren.  Zo geschiedde, maar ik bleef steken bij een half af dak.

De kleinkinderen die regelmatig in het optrekje spelen kon dat niet deren.

Mij inmiddels wel.

Een oud spreekwoord luidt, wie iets af wil hebben, moet er even werk van maken.

Vandaag was het moment daar.

Ondanks de regen bleef het onder de bomen best lang droog.

Handig.

Kon ik de bovenverdieping ook nog ff wat afschermen en voorzien van een trappetje.

Nou moet ik trouwens ineens denken aan dat liedje – ik had een hutje in het bos in een heel diep bos lalalalala, van Jaap Fischer.

Wie?

Tssss, laat maar.

Opleuken

We hebben wat achterstallig onderhoud aan het huis.

Kozijntjes die iets meer aandacht nodig hebben dan normaal gesproken. Een plekje in het hout dat meer meegeeft dan je gewend bent. Je kent het wel.

Niet?

Houden zo.

We zijn hier van de club van realisten.

Als je de tijd van het jaar met bijbehorend weertype, hoeveelheid daglicht en nog wat variabelen bij elkaar optelt krijg je als uitkomst; niet meer aan beginnen.

Daarom schermden we de kozijnen af en wachten op het nieuwe jaar, iets met frisse moed enzo.

Voor het kozijn van de slaapkamer zit nu een zwarte plaat. Niet erg, want slapen in het donker is één van mijn favo bezigheden. Aan de buitenkant leek het echter wel een beetje saai.

Daar heb ik het volgende op gevonden. Gewoon voor de pretentieloze leuk. Net echt en heel gezellig. Dat vond Lotus ook, die kwam er tijdens het kwasten ff bij zitten… op het plankje met verf.

Hij is fijn.  Nou heeft ze een oranje staart.

raamschilderen

Nu maar hopen dat het niet gaat regenen vannacht….

PING! als in omdenken

Gisteren reed ik langs de wonderschone stad Groningen waar men al sinds enige tijd doende is de rondweg rondom deze metropool te verfraaien en vooral vloeiend te maken, als in weinig stoplichten en vooral doorgaan, altijd maar doorgaan.

Hulde!

Momenteel ligt het accent op de afwerking van één en ander, waaronder het aanbrengen van scheidingsmuurtjes ter uhhh afscheiding.

Hoe dan ook.

Ik bekeek dat eens even, tijd genoeg als bijrijder en mijn oog viel op de lollige metalen frames die opgevuld gingen worden met steentjes.

Kreeg ik me toch een  PING- annex omdenkmomentje.

Hai

Moest ik snel even mee aan de slag.

Met de inzet van de herfst en het vallen van de bladeren komen ook de walnoten naar beneden. Muisman verzamelt ze elk jaar trouw, stopt de buit in doosjes en bakjes en daarna belandt de hele handel op de verwarming, zodat de boomvruchtjes kunnen drogen.  Een wankel gebeuren,  dat moest toch anders kunnen dacht ik jaar na jaar, na jaar……

Ping!!

Metalen frames, steentjes………   Zie je het voor je?

noten

Ik verzamelde wat restjes gaas, een buisje en ijzerdraad en knutselde een langwerpige smalle bak die aan de verwarming kon hangen.

Nootjes erin, klaar en drogen maar.

En nou het mooiste!

Er kan nog meer bij (lalalalala)

Jouw beurt Muisman!

Bijeffect

Het is soms lastig om je in een ander te verplaatsen*.

De Tinnen man uit de Wizard of Oz vond ik bijvoorbeeld een enorme zeikerd met z’n geneuzel om olie en angst voor water. Hoezo stijf en stram en au en janken, toe ff, wees niet zo’n watje.

Je begrijpt, inmiddels heeft deze filmfiguur mijn volledige begrip en sympathie.

Nadat ik ergens in 2015 een hormoononderdrukkende pil voorgeschreven kreeg (tamoxifen) omdat de tumorsoort die ik ooit onderdak bood, wel pap van hormonen lustte, veranderde mijn gestel langzaam maar zeker in een niet scharnierend stijf geval met au en kneus en blessure en moe.

Gelukkig vond de oncoloog dat kwaliteit van leven heel belangrijk was voor een mens en kreeg ik een ander midel. Anastrozol, zelfde effect, andere route.

Nu na een maand of vier heb ik eindelijk het idee dat ik mijn leven terug krijg. Steeds soepeler, steeds minder blessures, lekker sporten, minder moe en hoeraaaahhhh, steeds meer zin en tijd voor klussen in en om het huis. Zelfs m’n keetjes doemen al ergens op aan de horizon.

Gebleven is de weerzin om naar een winkel te gaan.

Hoezo, heeft dat iets met het bovenstaande te maken dan?

Neu, maar het was toch handig als daar een pil voor was , eej.

Anyway, al klussend heb je wel eens wat nodig.

Zoals iets om de deur van een kas te sluiten en een handgreepje.

Nou, daar hebben we het volgende op gevonden.

(zie foto)

Lenige geest vind je ook niet?

Goh hé,  zou dat soms een bijeffect zijn…

kasdeur

*even serieus, er is niks mis met mijn empathisch vermogen, voor iedereen die met zijn lijf niet uit de voeten kan op lichamelijk of geestelijk vlak,  is dagelijks functioneren en optimistisch blijven een vorm van topsport.

In het kwadraat

Wat een vreselijk leven heb ik toch. Altijd Griekse yoghurt als toetje omdat de peperplantjes zo fijn in de omhullende plastic beker kunnen opgroeien tot zelfstandigheid. Druiven eten tot ze je de neus uit komen, want van de verpakking kun je zulke leuke kweekkasjes maken. Waar heb ik dat toch aan verdiend.

Aan mezelf natuurlijk en dat kom nu nooit meer goed ook. Van Muisman kreeg ik namelijk een helemaal te leuk boek op mijn verjaardag, met de titel  Overleven op je eigen km2. Het gaat over duurzaam en zelfvoorzienend leven en staat boordevol goede ideeën voor in en om het huis (ik schat zo’n 1000 bij 1000 meter). Geïnspireerd door al die mogelijkheden en het mooie paasweer belandde ik al snel in de tuin (die is kleiner hoor, zo’n 1700 m2).

Eerst maar eens de puinhoop van de teloor gegane kas opgeruimd, daarna een klein liggend kastje getimmerd van wat oude (keet)raampjes en de kleine kweekbak. Voor de grote kweekbak maakte ik een gazen deksel om het wildpoepen van onze katten aan banden te leggen. Het schorriemorrie denkt kennelijk dat ik voor hun plezier de grond los werk. Met dit ijzeren raamwerk vergaat ze de lol wel. HA! Links en rechts van de de bakken wordt dan de bodem nog bedekt met bloemen waar de bijen errug blij van gaan worden, wat ik je brom.

Ondertussen staat binnenshuis (in die druivenbakjes), allerlei zaaigoed zichzelf binnenste buiten te keren om te verworden tot prachtige plantjes waar ik dan tzt de vruchten weer van moet plukken. Werkelijk, wat een vreselijk leven heb ik toch.

kasjes

Hangen

In het kader van  klooien, vierkant en meter ook de afdeling “hangen” maar opgepakt met een heuse wissellijst afkomstig van de sloophout bv.

Nou mag ik graag ergens een spijker injensen, maar toen ik een vrij groot aantal mij dierbare foto’s had laten afdrukken op canvas, formaatje 20 bij 20, dacht ik:

a. hoe krijg ik de spijkertjes zo in de muur dat alle vierkantjes niet schots en scheef hangen en de tussenruimtes gelijk zijn.

b. wil zelfs ik wel zoveel spijkertjes in mijn muurtje.

Voor a. ben ik veel te onnauwkeurig van aard (al dat gemeter, slaan wil ik, slaan!) en over b. kunnen we kort zijn; nee zelfs ik wil dat niet.

Daarom zaagde ik wat sloophout in dunne latjes, maakte een maathoutje van 20 bij 20 cm zodat het raamwerk zou corresponderen met het beoogde doel, een houder aka wissellijst creëren voor de fotootjes. Beetje timmeren, beetje kalken, twee oogjes aan de bovenkant en hangen maar.

Er zijn nog twee plaatjes onderweg dan is de lijst gevuld. Lollig niet?

Voor de nauwkeurige kijker; het spinrag is inmiddels weg

wissellijst

 

 

Luiken

Nu ik niet meer structureel naar Groningen hoef te karren voor de sportssss , heb ik voor m’n gevoel opeens oneindig veel tijd tot mijn beschikking en loop ik met een gelukzalige grijns op m’n smoel door het huis.

Niks fijner dan die eerste dagen van, hééé ik hoef niks nada noppes, ik ga (heel even) alleen maar doen waar ik zelf zin aan heb.

Waar heb je dan zoal zin aan mevrouw Muis, hoor ik u vragen.

Nou dat is even gecompliceerd als simpel, ik heb zin aan klooien en klussen op de vierkante meter. Dat simpele hoef ik niet uit te leggen. Das gewoon thuis bij Muis. Lastiger wordt het met het klooien en klussen, want waar te beginnen. Om een uitgebreid verhaal toe te spitsen, ik begon in de achterkamer.

Nadat ik ooit in een vlaag van –gordijnen zijn ruk- alle raamdecoratie van de muur had gehaald, bleef ik me vooral ’s avonds , zittend in een verlicht aquarium, afvragen of dat wel een verstandige move was geweest. En als ik me het niet afvroeg, deed Muisman het wel. Nou is het hier niet de Kalverstraat, maar toch…

Afijn, het nieuwe toverwoord werd “luiken”

Na een intensieve speurtocht op Marktplaats vroeg ik me af waarom ik m’n broodwinning niet in de houten shutter business had gezocht,  die dingen kosten namelijk een klein fortuin. De mooie dan hè, die Franserige enzo. Ik nam een optie op een set van twee en als boetedoening maakte ik zelf een setje voor het kleine zijraam. Van sloophout en gekleurd met Annie Sloans kalkverf, lijkt het of ze er al jaaaaaaaren hangen.

Om de schuld helemaal te levelen knutsel ik nog even door aan een setje voor de slaapkamer, ze worden wat smaller en vierdelig. Denk dat daarna de -niks, nada, noppes- fase wel weer passé is als ik m’n agenda zo bekijk.

luiken

 

 

 

Kip op tournee

In het kader van  “wie wil er nou niet wat van de wereld zien” heeft het kippenhok een paar wielen én twee handvatten zodat je als een dolle rond kunt rennen over het grasveld op zoek naar een geschikte kampeerplek voor de dames Leg. Leg is hun achternaam, hoe ze van voren heten weet ik nog niet. Ze heten Leg en niet van de Leg, want dat is vragen om moeilijkheden.

Maar goed, je kunt dus rijden met het hok. Nog geen sinecure, want ik heb er zo links en rechts inmiddels de nodige kilootjes hout aangetimmerd. Hebben we het nog niet eens over de kuilen en andere obstakels die je tegen kunt komen. Het moet gezegd, je ziet geen bal van de af te leggen route en nog een ander puntje; het hout naast de wielen moet nog ff afgetopt anders ploeg je al rijdende het hele veld om. Je begrijpt, het is nog niet zo makkelijk een uitdaging.

Anyway, op een sluitinkje na is inmiddels het hele hok aan de buitenkant gereed. Nu nog even een verfje en binnenin een trendy interieur met inspirerend feng shui loungegedeelte voor het eieren leggen en een stok om op te slapen. Nou heb ik begrepen dat kippen uit de legbusiness geen flauw benul hebben van stokken waar je op kunt gaan zitten, laat staan op slapen, dus mogelijk moeten we ze dat nog even leren.

Voordoen lijkt me geen optie gezien de beschikbare ruimte, maar even een handje helpen wel. Ook zo onder de indruk trouwens van de mooie afdeklijst voor een lekvrij vertoeven? Ja hè, heeft een keetje geheel vrijwillig beschikbaar gesteld. Meiden voor meiden eej!kippenhok4

chicken, chicken, chicken!

Ja, ja, chickies. Vier wel te verstaan. Brunettes met een wat slonzig jurkje. Paar kale plekken, beetje uitgeleefd, maar wat doe je er aan. Nou…. je geeft ze een fijne oude dag.

Moest er nog wel een optrekje gerealiseerd worden, zodat ze niet onder de blote hemel hoeven te slapen, die kippetjes van mij. Ze komen van de stichting “red een legkip” . Toen hun tijd in de eierlegbusiness erop zat, moesten ze naar de slacht. De stichting kocht ze vrij en ik kocht ze over. Nu mogen ze voor mij een eitje leggen als ze daar zin in hebben. Geen druk van deze kant.

Hoe dan ook. Ik sloeg aan het timmeren. Mooie oefening na de lange periode van niks doen. Het huis van voornamelijk afvalhout (zelfs een stukje weefgetouw) en oude trespa platen vordert gestaag. De 28e moet het klaar zijn, want dan gaan we de dames halen!

kippenhok3