Muizenissen

De hele dag denk ik aan poep. Oké-dannnnn, fijn dat je dit met me wilde delen kun je nu denken en heel snel wegklikken. Klopt hoor, dat is zeker een optie. Voor de doorzetters:

Gisteren keek ik naar Vranckx, een uitermate zinvol Belgisch actualiteitenprogramma , maar dit terzijde. Het onderwerp was geënt op de kerstactie Music for Life, het glazen huis in België, dat geld inzamelt om diarree in derdewereldlanden te voorkomen/behandelen. Kinderen hebben grote kans om te sterven aan deze aandoening.

We werden meegenomen naar India. Veel mensen, veel armoede en vooral veel poep, heel veel poep. mensenpoep. Tig huisjes en erg weinig wc-tjes, dus zijn mensen gedwongen hun behoefte buiten te doen. Er zijn bruggetjes boven stroompjes waar je vanaf kunt poepen, velden om vol te poepen, rivieren om in en langs te poepen, overal poep.

En op die velden werd geleefd, in het water werd gewassen en er werd uit gedronken. De cirkel was rond en ziekmakend. Letterlijk en figuurlijk.

Nee, het is niet makkelijk om te blijven, alle begrip, maar even:

Stel je jouw familie voor en de plek waar je woont. Stel dat je allemaal naar buiten zou moeten voor dit gebeuren, dag in dag uit….. Hoe zou het er dan binnen de kortste keren uitzien. Hoe lang zou het duren voor jullie ziek werden.

En toen trof het me zo enorm hard, dit gebrek aan deze basisvoorziening. Poep! dacht ik, wat ontzettend POEP dat DIT schrijnende verschil er is. En dat denk ik nou nog steeds, dus maak ik er maar een blogje van in de hoop dat ik meer mensen met deze poep opzadel.

(zij doen er trouwens wat aan)

De uitzending van Vranckx kun je hier online bekijken en het is geen negatief verhaal, je ziet namelijk ook dat er geprobeerd wordt om de mensen te helpen door de aanleg van wc’s en voorlichting over hygiëne.

Amechtig leunde de oude man over de duwstang van zijn winkelwagen. Toegegeven, de rij was lang en ik verdacht hem ervan eigenaar te zijn van de kekke rode scootmobiel, buiten, pal voor de deur.  ‘Tjongejongejonge’, knorde hij luider dan nodig en keek met een ontevreden smoel naar de persoon die stond af te rekenen .

Was dat maar waar trouwens, want van geldstromen al dan niet met chips was echt geen sprake. De vlot ogende 65+ dame stond in plaats daarvan minutieus haar boodschappentas in te richten met een flinke hoeveelheid kruidenierswaren. Een werkje waar concentratie bij nodig was zo te zien. ‘Moet je eens in een echte supermarkt proberen’, zei een meisje voor me, waarmee de dorpssuper soepeltjes werd afgeserveerd. Ze had een punt, vond ik.

‘Klote banken’, vervolgde de hangbejaarde en ik voelde zijn blik op mij rusten. ‘Ja?’, zei ik wat gegeneerd, maar je wilt zo’n man niet nog meer voor paal laten staan dan hij zelf al weet te bewerkstelligen, dus voegde ik er aan toe, ‘wat is er met de banken?’  Olie op het vuur en gods woord in een ouderling natuurlijk.  ‘Nou, die hebben alles dubbel afgeschreven en dat krijgt niemand terug, heel veel mensen zitten in de problemen en het wordt tijd dat we daar weg gaan, de klootzakken.’

‘Die bedragen worden gewoon weer teruggeboekt hoor,’ zei ik sussend en met mij nog wat mensen, die vervolgens het onderwerp onderling gingen bespreken. Afijn het moet gezegd, zo werd het toch nog gezellig in de rij en was het bijna jammer dat de dame vooraan eindelijk haar missie tot een goed einde had weten te brengen. ‘Gaat U maar even voor’, zei ik tegen moppermans, niet dat hij er blij van werd, maar toch.